Op de bonnefooi

Je kent het wel. Op een bepaald moment ontstaat een idee en iedereen roept: ja! dat gaan we doen! en naarmate de tijd verstrekt vergaat ook het enthousiasme en uiteindelijk komt er niets van terecht.
Mariska en ik hadden ook zo'n idee, met één verschil. Wij gaan het wel doen! Een tijdje geleden kwamen we op het idee om gewoon een keer op de fiets te stappen en gewoon te kijken waar we uitkwamen. Om bovenstaande gevolgen te voorkomen hebben we meteen een datum geprikt. En aanstaande donderdag gaan we het gewoon doen. Drie dagen lang door Nederland fietsen, maakt niet uit waar we heen gaan. Genieten van de vrijheid. Het enige wat we willen is richting het zuiden, Brabanders zijn namelijk altijd gezellig. Misschien is er nog ergens een leuk zomerfeest ofzo. Verder zijn we totaal clueless. geen idee waar we gaan slapen, we hopen voor het donker wordt een camping te vinden waar we ons veel te kleine lichtgewicht tweepersoonstentje op kunnen zetten. En dan maar heel hard hopen dat het niet gaat regenen, die tent heeft namelijk geen binnentent. Maar de weerberichten zijn optimistisch, en wij dus ook. We gaan vast op mooie plekjes komen, op gekke plekken slapen en leuke mensen tegenkomen.

Mijn oudste aanwinst

Dit is 'm dan, mijn typemachine! Hij stamt uit de jaren dertig van de twintigste eeuw. Een echte underwood, made in New York. Underwood produceerde de eerste succesvolle typmachine. En die staat nu op mijn kamertje! Analoog, oud en stekkerloos, maar met die pure nostalgische uitstraling. Ik heb hem voor luttele eurootjes uit de stofnesten gehaald in een tweedehandszaakje. Voor de heb, voor de kijk, voor de leuk.

Nu nog even uitvinden of hij het ook nog doet..

Ondeugd

Ik ben fan van ze hoor, van mijn nichtjes. De kinderen die mijn moeder wel mag verwennen omdat oma’s dat nu eenmaal mogen. De zusjes die ik nooit heb gehad, die ik stiekem een beetje mag pesten. Die op hun beurt stiekem mijn make-up gebruiken en m’n hakschoenen aantrekken. Dit weekend kwamen ze gezellig met z’n drieën logeren. Toen viel me weer op wat voor karaktertje Lydia, de jongste ook al weer heeft. Deze was al aanwezig toen ze in de wieg lag. Ze had een blik in haar ogen die meldde: ,,Als je ook maar iets doet wat ik niet leuk vind, ga ik heeel hard huilen.” Dit is dan ook de reden dat ik haar als baby heel weinig heb aangeraakt. Inmiddels is ze vier jaar en weet ze de wereld om haar heen perfect te delegeren. Op dit moment komt ze binnen en roept ze: ,,jij weet niks, ik weet alles.” Hoe typisch. Op deze manier heeft ze ook een keer tegen een jongetje van dezelfde leeftijd gezegd dat hij die speen uit z’n mond moest doen zodat ze een normaal gesprek konden voeren. Wanneer ze aangesproken wordt op haar gedrag weet ze de vermanende vinger maar al te goed af te wijzen door de aandacht af te leiden. Een leuk dansje of een grappig liedje doet het altijd goed. De volwassene heeft dit natuurlijk wel door, maar dan is het zo schattig of lachwekkend dat die alweer vergeten was waar het nu eigelijk om ging. Op een schattige maar doelgerichte manier weet deze ondeugende vierjarige de dingen maar al te vaak in haar voordeel werken. Wat een talent. Ze wordt later vast de eerste vrouwelijke presidente, of ruimtevaarster.

Maarja, zo is ze gewoon enorm schattig:

Straatwijsheid

Gastvrijheid is nu niet echt een eigenschap die Nederlanders snel toegedicht wordt. Het beeld van de gierige Nederlander die de ander alleen iets zal geven als hij er iets voor terugkrijgt overheerst.

Maar ik sta versteld. Een maand geleden begon ik aan mijn nieuwe baantje bij Streetwise. Dat is een organisatie die werft voor goede doelen, in deze periode voor De Nederlandse Hartstichting. In de regio Arnhem-Nijmegen gaan wij als wervers langs de deuren om ervoor te zorgen dat mensen zich inschrijven voor deze stichting. Toen ik net begon verwachtte ik veel boze, geirriteerde mensen die de deur voor je neus zouden dicht slaan. Maar al snel merkte ik dat veel mensen het leuk vinden als je aanbelt. Ze gooien de deur wijd open en luisteren naar wat je te vertellen hebt. Oké er is een aantal mensen dat de deur op een kier opendoet om met één oog door het ontstane gat te gluren en argwanend te vragen wat je daar op de stoep komt doen om de deur daarna zo snel mogelijk weer te sluiten. Zo is er ook een deel van de mensen dat glashard staat te liegen dat ze al donateur zijn, en dan maar denken dat wij dat niet door hebben. Zo zijn er ook bewoners die een minuut staan te ehm'en of ze een minuutje de tijd voor mij hebben. En tot nu toe heb ik er één meegemaakt die, zonder dat ik een woord gezegd had, al begon te vloeken en te schelden. Ik had zo het idee dat ze het niet zo leuk vond dat ik bij haar voor de deur stond.
Maar daartegenover staat het grootste deel van de mensen die je naar binnen vragen zodat je in alle rust je verhaal kan doen, bij wie je gewoon even naar de wc mag. Die met liefde even je waterflesje vullen met iets fris, je koffie aanbieden, of je gewoon een flesje of blikje cola meegeven. Gisteren werd het hoogtepunt van vrijgevigheid bereikt. Een collega van mij kreeg van een man zomaar twee flessen lekkere rosé mee. Zo uit het niets, van iemand die ze nog nooit gezien had en hoogstwaarschijnlijk ook nooit meer zal zien. Geweldig toch, dit is om even te bewijzen dat het nog helemaal niet zo slecht gesteld is met de gastvrijheid en de vrijgevigheid van de Hollanders. Ik vind tenminste dat het allemaal HARTstikke meevalt.

Back to the sixties!

Het spijt me nu al, dat ik midden in deze zomermaand met schooldingen aan kom zetten. Maar ik doe het toch. Dit is namelijk wél heel tof!

Ons laatste project hield een krantenbijlage over de roerige jaren 60 en 70 in. Ik vond het meteen een geweldig thema. Ik zeg niet voor niets altijd dat ik te laat geboren ben. Stiekem ben ik een rasechte zestiger en was ik erbij toen The Beatles en The Rolling Stones de hele wereld veroverden. In het geniep sliep ik ook op de dam en chillde ik in het vondelpark. Ik was daar toen de jongeren collectief tegen het grote gezag in gingen en daarnaast bijeen kwamen op de vetste festivals. Denk aan Woodstock.

Even terug naar het project. Elisabeth kwam op het idee om een sixties fotoshoot te organiseren. Er waren genoeg klasgenoten die wel een dagje terug in de tijd wilden duiken en dit maakte de fotoshoot mogelijk. Elisabeth heeft de meeste foto's gemaakt en bewerkt. Ja, daar ben ik heel eerlijk over. Zo perfect zijn we in de werkelijkheid nog net niet.

hierboven Gerriette met haar wilde suikerspinkapsel, stond d'r goed! wij verplichtten haar om het vaker zo te doen. om de één of andere reden heeft ze dat nog steeds niet gedaan.

Deze foto van Ruben vind ik in één woord: ge-wel-dig! die nonchalante sigaret in combinatie met die recalcitrante uitdrukking. pure provo

achja, mijn jurkje. Een keer in een vintage-winkeltje op de kop getikt voor een fiftiesparty. Kwam goed van pas voor deze fotoshoot. zie ik er onschuldig uit, of zie ik er onschuldig uit ?

Als de kat van huis is..

Eindelijk brak het moment aan, het moment dat ik een week lang mijn ouderlijke huis helemaal voor mezelf had. Op zaterdagochtend vertrokken mijn ouders in opgewekte vakantiestemming naar Chaam. Of all places.
Maar wat maakte mij dat uit, ik was alleen thuis! Als aandenken had mijn moeder twee volgeschreven A-4’tjes achtergelaten met alles wat ik in die week geacht was te doen. Het eerste weekend waren twee van mijn grote broers nog thuis. Altijd gezellig. Gelukkig haalden zij zich niet in het hoofd om vadertje over mij te gaan spelen, maar lieten ze mij lekker m’n gang gaan. Toch werd het maandag pas echt menens. Toen was ik pas écht alleen thuis. Dat vierde ik door de hele dag vooral niet thuis te zijn. Ik hoefde toch geen verantwoording af te leggen over waar ik uithing.
Mariska kwam logeren, zo hoefde ik niet alleen in dat grote huis aan de rand van het bos te bivakkeren. Tijdens de treinreis van werk naar huis hadden we al de creatiefste plannen bedacht; tot diep in de nacht tafeltennissen en tafelvoetballen. Bovendien verheugden we ons al op de fles rosé die ons op stond te wachten in de koelkast. Eenmaal thuis aangekomen besloten we het maar bij filmpjes kijken te houden. De woonkamer werd slaapkamer, we lieten twee matrassen de trap af glijden om ze voor de tv neer te leggen. Relaxt.
Na één glaasje rosé en drie seconden film werd het voor mij al iets te relaxt, ik viel met ongekende snelheid in slaap. Mariska maakte me nog een paar keer wakker, maar ik kon m’n ogen gewoonweg niet meer open houden. Dus terwijl ik al in dromenland was keek Mariska nog een groot deel van de film af, tot ook zij in slaap viel. Wat een wilde nacht toch weer.
Juist toen ik droomde dat ik alleen thuis was en er ingebroken werd, werd er drie keer keihard aangebeld. In een mum van tijd stond ik naast m’n matrasje en zocht iets degelijks om aan te trekken zodat ik er nog een beetje normaal uitzag. Stel dat er een leuke postbode voor de deur stond?
Ik kon niets vinden, dus deed ik het rolluik omhoog in mijn trainingsbroek en lelijke shirt. Godzijdank, het was Gerrinda maar. Die had me al zo vaak in deze toestand gezien. Lachend stapte ze binnen. ,,Na tien uur mocht ik komen toch?”
Nee Gerrinda, dan moest je even smsen. Maargoed, nu waren we toch al wakker.
Ook Gerrinda bleef slapen dus besloten we de matrassen maar gewoon in de woonkamer te laten liggen, wat ben ik blij dat ons huis zich niet direct aan de straat bevind. De troep begon zich namelijk al aardig te manifesteren. Ik bedacht me wat voor een hartverzakking mijn moeder zou krijgen als ze dit zou zien. Haar interieur was nauwelijks meer te vinden tussen de troep. Gelukkig zaten mijn ouders nietsvermoedend in een huisje in Noord-Brabant.
Een week vol vrijheid ging voorbij. Vrienden kwamen voorbij, we dronken wat biertjes bij de vuurkorf en aten vooral pannekoeken en pizza. Voor degenen die twijfelen, ik kan wel koken. Ik had gewoon geen tijd.
Toen brak de zaterdag weer aan, met mijn ietwat vermoeide hoofd stond ik vroeg op om de laatste troep op te ruimen. Ik dacht dat ik hier aardig in geslaagd was. Juist toen ik de lege fles rosé en wat bierflesjes uit de weg wilde ruimen kwam ik mijn moeder tegen. De lege flessen zag ze niet eens. Wat ze wel zag was alles dat nog schoongemaakt moest worden. De kamer, de keuken, de badkamer, wat eigenlijk niet? ,,Leuke vakantie gehad, mam?”
Oh en toen realiseerde ik me pas hoe heerlijk die ouderloze week geweest was. You certainly don’t know what you’ve got, untill it’s gone.