,,Ik wilde eigenlijk boodschappen gaan doen, maar ik weet niet of dat nog gaat lukken.” Hoorde ik een vrouw van een jaartje of veertig vanuit de voordeur naar de buurvrouw schreeuwen. Ze was niet oud, had geen rollator en de Albert Heijn lag nog geen vijfhonderd meter verderop. Maar de stoep was besneeuwd en dus wist ze niet of ze wel boodschappen kon gaan doen.
Wel grappig, de Hollandse daken worden sinds tijden weer eens bedekt met dertig centimeter sneeuw en Nederland verandert in één grote chaos. Treinen, bussen en metro’s rijden niet meer en snelwegen zijn alles behalve snel, oftewel ze zijn veranderd in één grote file. De ochtendspits sluit naadloos aan op de avondspits. Een klein laagje witte substantie en niemand die z’n werk nog weet te bereiken. Iedereen gaat lekker op de bank zitten met het machteloze gevoel dat naar buiten gaan toch geen zin heeft. We kunnen toch nergens heen. Gewoon zitten en wachten tot het weer over is, tot we weer normaal ons leven kunnen leiden.
Een klein laagje sneeuw en Nederland is ontregelt. We kunnen ons niet eens aanpassen aan dertig centimeter sneeuw, dat wordt nog wat met die klimaatveranderingen. Ik denk dat de komende generaties alleen nog maar op de bank zitten.
dinsdag 22 december 2009
vrijdag 18 december 2009
's Winters wakker worden
Mijn oogleden ontsluiten zich bijna, ik voel een warme gloed over mijn nog slaperige gezicht. Het is toch hartje winter? Dringt langzaam maar zeker door in mijn opstartende brein. Gisteren kwamen er nog bakken sneeuw uit de hemel vallen. Ik voelde me net een sneeuwpop toen ik thuiskwam, wat had ik een zelfmedelijden.
Uit nieuwsgierigheid vind ik de kracht om m’n ogen te openen waarna ik ze meteen weer dichtknijp. Fel! Door m’n wimpers gluur ik naar de fluorescerend witte sneeuw, geactiveerd door de zon. Vanuit mijn eigen stulpje kan ik de huizen zien tot aan Wageningen. Het lijken net snoephuisjes, allemaal met een dun wit laagje glazuur er overheen. Op haar beurt lijkt het alsof de hemel een toverbal heeft ingeslikt, waardoor een felblauwe lucht de witte huisjes overkoepeld.
Al ben ik een zomermens. En beleef ik ‘s winters altijd een hele lichte vorm van winterdip, stiekem vond ik het heerlijk om wakker te worden met dit uitzicht. Kijken of ik me dit ook nog herinner als ik naar buiten moet.
Uit nieuwsgierigheid vind ik de kracht om m’n ogen te openen waarna ik ze meteen weer dichtknijp. Fel! Door m’n wimpers gluur ik naar de fluorescerend witte sneeuw, geactiveerd door de zon. Vanuit mijn eigen stulpje kan ik de huizen zien tot aan Wageningen. Het lijken net snoephuisjes, allemaal met een dun wit laagje glazuur er overheen. Op haar beurt lijkt het alsof de hemel een toverbal heeft ingeslikt, waardoor een felblauwe lucht de witte huisjes overkoepeld.
Al ben ik een zomermens. En beleef ik ‘s winters altijd een hele lichte vorm van winterdip, stiekem vond ik het heerlijk om wakker te worden met dit uitzicht. Kijken of ik me dit ook nog herinner als ik naar buiten moet.
zondag 6 december 2009
bruin....
Één hele muur in mijn toekomstige betonnen paleisje is gewoon poepbruin!
Niet licht- of donkerbruin, maar diep, smurrieachtig poepbruin. Ik vraag me echt af wat de vorige bewoner bezield heeft. Of die één of andere vreemde vorm van depressie had waardoor paint it black, paint it brown werd. Of dat hij gewoon geen smaak had, geen kleurgevoel. Of wel echt de meest uitzonderlijke optie; hij vond het mooi.
Nou, ik in ieder geval niet! Dus die muur wordt heel snel rood! (want mooi rood is niet lelijk)
Niet licht- of donkerbruin, maar diep, smurrieachtig poepbruin. Ik vraag me echt af wat de vorige bewoner bezield heeft. Of die één of andere vreemde vorm van depressie had waardoor paint it black, paint it brown werd. Of dat hij gewoon geen smaak had, geen kleurgevoel. Of wel echt de meest uitzonderlijke optie; hij vond het mooi.
Nou, ik in ieder geval niet! Dus die muur wordt heel snel rood! (want mooi rood is niet lelijk)
Abonneren op:
Reacties (Atom)
