Introductie..

Rianne: Als jullie van de trap af spaghettiknopen, krijgen jullie extra punten!
Eerstejaars met goedgelovige hoofdjes: *spaghettiknopen van de trap af*
Rianne: Nu komt het leukste, jullie mogen het ook weer opruimen! en ohja, hoe beter jullie opruimen.. hoe meer punten jullie krijgen.
Brave eerstejaars: *halen een bezem bij de dichtsbijzijnde Chinees en proberen de trap brandschoon te krijgen*
Rianne: *heeft een binnenpretje*
Eerstejaars met enig kritisch vermogen: hé, die punten.. waar krijgen we die eigenlijk voor?
Rianne, al lachend: punten.. welke punten?
*Gedesillusioneerde eerstejaars druipen met hangende hoofdjes af*

hihi, zo leuk als je mensen alles wijs kan maken.

Op de vooravond van adolescentie

Achttien jaren huppel ik nu op deze aardbol rond. Wat is het fijn om te weten dat al deze jaren niet voor niets zijn geweest. Dat ik op deze jonge leeftijd al iets heb mogen betekenen voor mijn medemens. Ik heb namelijk mijn waarde studiegenoot Friso mogen inspireren tot het beginnen van een blog. Wat een verrijking voor het oneindige rijk der internet! Er is eindelijk een plek waar Friso zijn droger dan droge humor de wereld in kan bazuinen. Denk eraan wanneer je een grap maakt en denkt, flauwer kan niet, dan heb je het fout. Friso zal je altijd overtreffen, Friso kan altijd flauwer.

kijk daarom op: frisoveenstra.web-log.nl

and spread the word!

Bijna bijna bijna begint Flevo'09!
uit pure nostalgie ging ik even foto's uit de oude doos bekijken om weer een beetje in flevosferen terecht te komen. Toen herinnerde ik me weer hoeveel bizarre en geniale dingen we vorig jaar uitgevoerd hebben.

Zo hebben we voor Tinko en Joost een meisje versiert. Maar dan letterlijk. Vooral leuk voor ons, zij wist niet wat d'r overkwam. Het arme kind, maar het zal vast goed voor haar ego zijn geweest.

Ook deden we rare Ierse hupjes bij Irish tapdance..

Onderstaande foto is gemaakt toen we ons verveelden bij het wachten voor het speeddaten. Altijd leuk, vijf minten lang met veel te oude vrachtwagenchauffeurs praten over hun interessante leventje..
Deze hebben ze bij het pannekoekenhuis nog niet uitgevonden:

The Gentlemen.. ik krijg alweer een beetje vlindertjes in m'n buik. Zij waren toch echt het leukst. De zanger met de geweldige naam; Nick Nicholson heeft nog For Rianna boven zijn handtekening op het cd-hoesje geschreven. Ik was 'm nooit meer!

Ik ben benieuwd hoeveel geniale dingen we dit jaar op Flevo uit gaan voeren! Mocht je me tegenkomen en je afvragen wat ik nou weer aan het doen ben, don't worry. Na Flevo doe ik vast wel weer enigszins normaal.

life as a waitress

Ik heb alleen maar aandacht voor de paar borden die op mijn hand gestapeld staan. Een staat niet helemaal goed, hij rammelt een beetje. Met mijn ogen op de borden gericht om uit alle macht te voorkomen dat ze uit m'n handen vallen probeer ik zo snel mogelijk de afwas te bereiken. Hierdoor vergeet ik door het raampje van de klapdeur naar de keuken te kijken. Mijn collega ook.
Het enorme gerinkel dat alleen brekend porselein kan veroorzaken is het gevolg. Verstoord kijken alle gasten op van hun pannekoek. Alle aandacht is op mij gericht terwijl mijn bloed in ijzingwekkende snelheid de weg naar m'n hoofd vindt. Och, wat is het fijn om serveerster te zijn.

Over maisvelden, pittoreske dorpjes en slechte humor

Donderdag vroeg, 11h40, vertrek vanuit Ede. Toevallig hebben we een hele goede zomerdag uitgezocht om ons kunnen te bewijzen. Het waait namelijk uitzonderlijk hard voor zomerse begrippen. Trappend tegen windkracht 6/7 begeven wij ons door de weilanden tussen Wageningen en Rhenen. Mijn fiets begint een hoog piepend geluid te produceren, opgewonden kakelen wij over het geluid heen. Op een gegeven moment beginnen ook mijn trappers te protesteren, totdat hun weerstand te groot wordt. 12h40, mijn fiets trapt niet meer. De fietsenmaker in Achterberg is snel gevonden maar die blijkt op vakantie. Beetje achterlijk. Dan zit er niets anders op dan mijn vader te bellen.

Beetje jammer vind ik het wel, heel stoer zonder paps en mams op vakantie gaan, maar dan toch na een uur al je pappie op moeten bellen ofdat hij asjeblieft even een andere fiets wil komen brengen. Toch zorgt hij ervoor dat mijn bagage een uurtje later op mijn moeders fiets zit en wij onze weg naar het land van Maas en Waal kunnen vervolgen.
Om even een vooroordeel uit de weg te ruimen, het kaartlezen gaat bijzonder goed. Soms stoppen we wel om de tien minuten om op de kaart kijken, maar we rijden dan ook nauwelijks verkeerd. We hebben hem niet één keer op zijn kop gehouden, toch best goed voor twee vrouwen.

Zo trotseren we dwars door wind en regen drie rivieren. Hollandser kan bijna niet. Op een lange dijk langs de Waal vangen we kilometers lang alle wind tot we écht niet meer vooruit komen. We zijn in ieder geval uitgewaaid.
Pas vijf kilometer boven 's Hertogenbosch wordt het moeilijk. Daar houd onze kaart namelijk op. in Den Bosch komen we wel, maar de weg vinden in de Brabantse hoofdstad blijkt een behoorlijke opgave. Vermoeid en hongerig staken we onze zoektocht naar het centrum. We parkeren onze fietsen voor een snackbar omdat onze eisen aan wat we gaan eten hoe langer hoe meer verminderd zijn. Gesterkt door de vette hap gaan we verder om ons goedkope hotelletje in Vught (zucht) te vinden. Eenmaal in Vught ontdekken we waarom dit hotelletje zo goedkoop was, het is namelijk onvindbaar. De Kruishoeve is op geen enkele kaart te vinden. Na door drie Vughtenaren drie verschillende kanten op gestuurd te zijn, bellen we een tikkeltje wanhopig aan bij een kast van een huis. Mevrouw weet ons precies de weg te wijzen, ze gaat daar namelijk altijd naartoe om een kop koffie te 'nuttigen.' En jahoor, vijf uur later dan gepland bereiken wij ons stulpje.

Vrijdags staan we écht vroeg op om nu wel iets van 's Hertogenbosch te zien. Eerst nog even Mariska's zadel omlaag zetten. Wat een service in dit hotel, we vragen om een gereedschapskist en krijgen een hele gereedschapsbus voorgereden. Dat allemaal om één inbussleuteltje. Een uurtje later genieten we van een echte Bossche bol, proeven we toch nog iets van de sfeer in Den Bosch.

Via pittoreske dorpjes als Dreumes, Haren, Ingewanden en Pottum doorkruisen wij Brabant. Wat gaat dit opeens makkelijk, we hoeven niet meer te schreeuwen om over de ruisende wind heen te komen. Aangekomen in Nijmegen worden we meteen een beetje verliefd op de stad. De gezelligheid, het lekkere en goedkope eten en de serveerders charmeren ons vast en zeker.
Even over de Waal vinden we onze camping. Ons miniscule tentje hebben we binnen drie seconden opgezet. Nadat we een semi-verlegen Franse motormuis op aardige manier duidelijk gemaakt hebben dat we meer dan hoi-zeg-contact niet zien zitten gaan we terug naar Nijmegen om daar de stad eens even onveilig te maken. Dat is ook wel nodig, want de meeste Nijmegenaren besteden hun zonnige zomeravond het liefst op het terras of in het publiek van een kale artiest die in zijn eentje doet alsof hij een hele band is. Moe als we zijn hebben wij wel iets heftigers nodig. Dan zorgen we zelf maar voor een behoorlijk feestje.

Een duik in de Waal laat ons de volgende dag weer enigszins fris beginnen. Nog even terug in Nijmegen ontdekken we dat de studentenstad écht alleen maar leuke serveerders, broodjongens en chocoladewinkeltjes heeft.
We bewijzen in de voorgaande twee dagen een behoorlijke conditie opgedaan te hebben door in twee uurtjes van Nijmegen naar Wageningen te fietsen. Nadat de pond ons weer op vertrouwde grond gezet heeft, duiken we nog even de Rijn in, gewoon omdat het kan. Een uurtje later komen we moe maar voldaan in het oude vertrouwde Ede aan. Na tweehonderd kilometer maisvelden, oerhollandse dorpjes en flauwe grappen hebben we genoeg meegemaakt. Volgende keer weer.
alvast wat foto's om jullie een idee te geven:

helemaal gelukkig voor ons tentje :)

Wat een sfeer, daar in Nijmegen

toch best vermoeiend Mariska ?!

Meer foto's en filmpjes are up-coming! eerst maar eens verder vakantie vieren in Zeeland. Tot over een weekje!