De meest depressieve dag

Welkom op 18 januari 2010. De dag die bij voorbaat al verkozen was tot de meest depressieve dag van het jaar.
Het weer voldeed in ieder geval met enthousiasme aan deze voorspelling, het deed zijn best om de dag zo grijs en zo grauw mogelijk te maken. Nou en dat is gelukt. Vanochtend lag er een dikke mistdeken over ons koude kikkerlandje. Je zou denken dat die wel weg zou trekken, maar dit gebeurde dus lekker niet.
De diehard optimisten die zich toch moedig naar buiten waagden op deze donkere dag werden de hele dag aangevallen door vochtdruppeltjes die niet naar beneden vielen, maar in de mistdeken leken te zweven. Inderdaad niet iets om vrolijk van te worden.

Ook voor mij was 18 januari 2010 nu al de meest depressieve dag van het hele jaar. Ik moest voor controle na twee jaar weer terug naar degene die mijn pubertijd tot een ware beproeving heeft gemaakt; de orthodontist.
Weer terug naar de praktijk; de hel van ijzer aan je tanden, in gips bijten, rare slangen in je mond, je lippen uitrekken, minutenlang met je mond wijd open gespert liggen tot je er kramp in je kaken van kreeg terwijl je constant in het gezicht van een Aziaat met mondkapje staarde, weer terug naar de plek die al deze herinneringen oproept. Hierdoor moest ik die lijdensweg als het ware nog een keer doormaken.
Met frisse tegenzin zat ik weer in die vertrouwde wachtkamer. De Tina was niet meer aan mij besteed, dus ergerde ik me er maar gewoon aan dat ik zo lang moest wachten. Toen riep een geitewollensokkenfiguur in onschuldig ogend wit-roze mijn naam. ,,Je mag eerst even een foto maken" zei ze met een onheilspellende glimlach.
Nietsvermoedend stapte ik een klein kamertje in waar een monsterlijk apparaat me op stond te wachten. Ik werd gedwongen mijn sieraden af te doen. Wilde ze die soms stelen?
In een aparte houding moest ik aan het apparaat gaan hangen, terwijl een klem mijn hoofd vastpakte. uhoh, ze hadden me. Er was geen weg terug meer. Het geitewollensokkenfiguur liet me alleen. Toen ze de deur sloot begon het apparaat te piepen en te kraken. Help, wat was dit voor vreemd martelapparaat?
Twee armen begonnen om mij heen te draaien. Steeds sneller. Ik werd bijna bang dat ik op zou stijgen toen de in het roze-wit geklede assistent de deur weer open deed. ,,Zo, alweer klaar" klonk ze opgewekt.
Nog nadenkend over of dit misschien een psychische marteling was geweest werd ik op een stoel geplaatst die ze gestolen hadden uit een tandartspraktijk. Uit mijn boze dromen herinnerde ik me altijd een vrouw, maar deze keer was het een man die met zijn dental-glimlach op mij afgestapt kwam. Hij wees op mijn ketting met een fototoestelletje eraan ,,doet hij het nog?" vroeg hij. Ik keek hem aan, me afvragend of hij dit echt meende. Hallo, ook al zijn de meeste van zijn klantjes dertien, dat betekent niet dat hij ook met mij om mag gaan alsof ik die leeftijd heb. Toen besloot hij me toch maar als achttienjarige te behandelen, dat was erg fijn. Nadat hij vijf minuten lang had verkondigt dat ik een mooi gebit had mocht ik weer naar buiten, de mist in. De nachtmerrie weer doorstaan, best heldhaftig eigenlijk. Dat gaf me best een goed gevoel, zo deprimerend was 18 januari nog niet eens.