,,Ik wilde eigenlijk boodschappen gaan doen, maar ik weet niet of dat nog gaat lukken.” Hoorde ik een vrouw van een jaartje of veertig vanuit de voordeur naar de buurvrouw schreeuwen. Ze was niet oud, had geen rollator en de Albert Heijn lag nog geen vijfhonderd meter verderop. Maar de stoep was besneeuwd en dus wist ze niet of ze wel boodschappen kon gaan doen.
Wel grappig, de Hollandse daken worden sinds tijden weer eens bedekt met dertig centimeter sneeuw en Nederland verandert in één grote chaos. Treinen, bussen en metro’s rijden niet meer en snelwegen zijn alles behalve snel, oftewel ze zijn veranderd in één grote file. De ochtendspits sluit naadloos aan op de avondspits. Een klein laagje witte substantie en niemand die z’n werk nog weet te bereiken. Iedereen gaat lekker op de bank zitten met het machteloze gevoel dat naar buiten gaan toch geen zin heeft. We kunnen toch nergens heen. Gewoon zitten en wachten tot het weer over is, tot we weer normaal ons leven kunnen leiden.
Een klein laagje sneeuw en Nederland is ontregelt. We kunnen ons niet eens aanpassen aan dertig centimeter sneeuw, dat wordt nog wat met die klimaatveranderingen. Ik denk dat de komende generaties alleen nog maar op de bank zitten.
dinsdag 22 december 2009
vrijdag 18 december 2009
's Winters wakker worden
Mijn oogleden ontsluiten zich bijna, ik voel een warme gloed over mijn nog slaperige gezicht. Het is toch hartje winter? Dringt langzaam maar zeker door in mijn opstartende brein. Gisteren kwamen er nog bakken sneeuw uit de hemel vallen. Ik voelde me net een sneeuwpop toen ik thuiskwam, wat had ik een zelfmedelijden.
Uit nieuwsgierigheid vind ik de kracht om m’n ogen te openen waarna ik ze meteen weer dichtknijp. Fel! Door m’n wimpers gluur ik naar de fluorescerend witte sneeuw, geactiveerd door de zon. Vanuit mijn eigen stulpje kan ik de huizen zien tot aan Wageningen. Het lijken net snoephuisjes, allemaal met een dun wit laagje glazuur er overheen. Op haar beurt lijkt het alsof de hemel een toverbal heeft ingeslikt, waardoor een felblauwe lucht de witte huisjes overkoepeld.
Al ben ik een zomermens. En beleef ik ‘s winters altijd een hele lichte vorm van winterdip, stiekem vond ik het heerlijk om wakker te worden met dit uitzicht. Kijken of ik me dit ook nog herinner als ik naar buiten moet.
Uit nieuwsgierigheid vind ik de kracht om m’n ogen te openen waarna ik ze meteen weer dichtknijp. Fel! Door m’n wimpers gluur ik naar de fluorescerend witte sneeuw, geactiveerd door de zon. Vanuit mijn eigen stulpje kan ik de huizen zien tot aan Wageningen. Het lijken net snoephuisjes, allemaal met een dun wit laagje glazuur er overheen. Op haar beurt lijkt het alsof de hemel een toverbal heeft ingeslikt, waardoor een felblauwe lucht de witte huisjes overkoepeld.
Al ben ik een zomermens. En beleef ik ‘s winters altijd een hele lichte vorm van winterdip, stiekem vond ik het heerlijk om wakker te worden met dit uitzicht. Kijken of ik me dit ook nog herinner als ik naar buiten moet.
zondag 6 december 2009
bruin....
Één hele muur in mijn toekomstige betonnen paleisje is gewoon poepbruin!
Niet licht- of donkerbruin, maar diep, smurrieachtig poepbruin. Ik vraag me echt af wat de vorige bewoner bezield heeft. Of die één of andere vreemde vorm van depressie had waardoor paint it black, paint it brown werd. Of dat hij gewoon geen smaak had, geen kleurgevoel. Of wel echt de meest uitzonderlijke optie; hij vond het mooi.
Nou, ik in ieder geval niet! Dus die muur wordt heel snel rood! (want mooi rood is niet lelijk)
Niet licht- of donkerbruin, maar diep, smurrieachtig poepbruin. Ik vraag me echt af wat de vorige bewoner bezield heeft. Of die één of andere vreemde vorm van depressie had waardoor paint it black, paint it brown werd. Of dat hij gewoon geen smaak had, geen kleurgevoel. Of wel echt de meest uitzonderlijke optie; hij vond het mooi.
Nou, ik in ieder geval niet! Dus die muur wordt heel snel rood! (want mooi rood is niet lelijk)
maandag 16 november 2009
Laffie ?!
Een paar jaar geleden kreeg m'n oudste broer iets met de vrouw die nu zíjn vrouw is. Toen zij voor het eerst bij ons kwam eten (en m'n moeder het nieuwste servies had klaargezet) wilden ze ons al graag laten weten dat dit serieus was. Elke zin sloten ze af met "he, lieverd/liefste/schat?"
Dikke prima, niks mis mee. Maar als je dat elke zin gebruikt krijg je op een gegeven moment behoefte aan variatie. Zo waren ze bij het volgende bezoek al overgeschakeld naar het Engels; "he, love/darling" et cetera.
Maar ook dit bleek op een gegeven moment te gaan vervelen. Wanhopig zoekend in de uitgeputte bronnen van inspiratie hoorde ik mijn broer op een gegeven moment "Lafste" tegen z'n geliefde zeggen. Hallo ?! Is dat nog een compliment?
Maar mijn oren begonnen pas echt te klapperen wanneer ik ze "he, Laffie?" tegen elkaar hoorde te zeggen. Laffie! dat klinkt niet als een koosnaampje, dat klinkt als een konijn met flaporen!
Dikke prima, niks mis mee. Maar als je dat elke zin gebruikt krijg je op een gegeven moment behoefte aan variatie. Zo waren ze bij het volgende bezoek al overgeschakeld naar het Engels; "he, love/darling" et cetera.
Maar ook dit bleek op een gegeven moment te gaan vervelen. Wanhopig zoekend in de uitgeputte bronnen van inspiratie hoorde ik mijn broer op een gegeven moment "Lafste" tegen z'n geliefde zeggen. Hallo ?! Is dat nog een compliment?
Maar mijn oren begonnen pas echt te klapperen wanneer ik ze "he, Laffie?" tegen elkaar hoorde te zeggen. Laffie! dat klinkt niet als een koosnaampje, dat klinkt als een konijn met flaporen!
zondag 25 oktober 2009
Like a pig in a cage, on antibiotics
Onverwacht komt de krakerige robotstem via de naald van mijn pick-up mijn kamer binnen. Soms bijna overstemd door achtergrondgeluid, soms te duidelijk hoorbaar. Mijn nekharen springen overeind. Creepy, dit nummer van Radiohead. De vorm maakt Fitter, Happier mysterieus. Waarom op deze manier?
Om antwoord op deze vraag te krijgen maar even de lyrics bekijken. Wanneer je de tekst voor je neus krijgt vormt deze zich als een boodschappenlijstje in je hoofd, waarbij je aanvinkt wat je al in huis hebt. Alleen is het deze keer niet zo dat hoe meer er aangevinkt is, hoe beter het is. Hoe meer er aangevinkt is, hoe meer je je herkent in de verstikkende burgerlijkheid die Radiohead schetst. De angst voor de burgerlijkheid, wie kent het niet? Allemaal proberen we anders te zijn, alternatief. Maar eigenlijk is er niemand die het écht lukt om te ontsnappen aan zijn burgerlijke aard. En dat is waar Radiohead het over heeft. Stiekem is dat wel een beetje eng, want je herkent jezelf in de angst die de robotstem scandeert, maar je herkent jezelf voor je gevoel ook iets te vaak in de opsomming.
A cat, tied to a stick en a pig in a cage on antibiotics Dit zijn de vergelijkingen die Radiohead maakt. En ik denk dat ze met deze aanstotelijke metaforen wel de spijker op de kop slaan. Hoe hard we ook proberen om vooral níet burgerlijk te zijn, stiekem ontkomen we er allemaal niet aan. Kunnen we ons niet helemaal losrukken van alles wat behoudend, bekrompen,benepen, degelijk, eenvoudig, onopvallend en stijf is. Powerless, niet in staat om er écht iets tegen te doen, mensen die 100% onburgerlijk zijn bestaan niet. Velen van ons vinden het stiekem ook helemaal niet zo erg om een beetje burgerlijk te zijn. Het is wel lekker veilig zo he, met een kopje koffie, een scheutje melk, een half suikerklontje en een biscuitje naar het achtuurjournaal kijken. Robotized by society.
by xxfernixx
Lyrics:
Fitter,
happier,
more productive,
comfortable,
not drinking too much,
regular exercise at the gym
(3 days a week),
getting on better with your associate employee contemporaries ,
at ease,
eating well
(no more microwave dinners and saturated fats),
a patient better driver,
a safer car
(baby smiling in back seat),
sleeping well
(no bad dreams),
no paranoia,
careful to all animals
(never washing spiders down the plughole),
keep in contact with old friends
(enjoy a drink now and then),
will frequently check credit at (moral) bank
(hole in the wall),
favors for favors,
fond but not in love,
charity standing orders,
on Sundays ring road supermarket
(no killing moths or putting boiling water on the ants),
car wash
(also on Sundays),
no longer afraid of the dark or midday shadows
nothing so ridiculously teenage and desperate,
nothing so childish
at a better pace,
slower and more calculated,
no chance of escape,
ow self-employed,
concerned
(but powerless)
an empowered and informed member of society
(pragmatism not idealism),
will not cry in public,
less chance of illness,
tires that grip in the wet
(shot of baby strapped in back seat),
a good memory,
still cries at a good film,
still kisses with saliva,
no longer empty and frantic
like a cat
tied to a stick,
that's driven into
frozen winter shit
(the ability to laugh at weakness),
calm,
fitter,
healthier
and more productive
a pig
in a cage
on antibiotics.
Om antwoord op deze vraag te krijgen maar even de lyrics bekijken. Wanneer je de tekst voor je neus krijgt vormt deze zich als een boodschappenlijstje in je hoofd, waarbij je aanvinkt wat je al in huis hebt. Alleen is het deze keer niet zo dat hoe meer er aangevinkt is, hoe beter het is. Hoe meer er aangevinkt is, hoe meer je je herkent in de verstikkende burgerlijkheid die Radiohead schetst. De angst voor de burgerlijkheid, wie kent het niet? Allemaal proberen we anders te zijn, alternatief. Maar eigenlijk is er niemand die het écht lukt om te ontsnappen aan zijn burgerlijke aard. En dat is waar Radiohead het over heeft. Stiekem is dat wel een beetje eng, want je herkent jezelf in de angst die de robotstem scandeert, maar je herkent jezelf voor je gevoel ook iets te vaak in de opsomming.
A cat, tied to a stick en a pig in a cage on antibiotics Dit zijn de vergelijkingen die Radiohead maakt. En ik denk dat ze met deze aanstotelijke metaforen wel de spijker op de kop slaan. Hoe hard we ook proberen om vooral níet burgerlijk te zijn, stiekem ontkomen we er allemaal niet aan. Kunnen we ons niet helemaal losrukken van alles wat behoudend, bekrompen,benepen, degelijk, eenvoudig, onopvallend en stijf is. Powerless, niet in staat om er écht iets tegen te doen, mensen die 100% onburgerlijk zijn bestaan niet. Velen van ons vinden het stiekem ook helemaal niet zo erg om een beetje burgerlijk te zijn. Het is wel lekker veilig zo he, met een kopje koffie, een scheutje melk, een half suikerklontje en een biscuitje naar het achtuurjournaal kijken. Robotized by society.
by xxfernixx
Lyrics:
Fitter,
happier,
more productive,
comfortable,
not drinking too much,
regular exercise at the gym
(3 days a week),
getting on better with your associate employee contemporaries ,
at ease,
eating well
(no more microwave dinners and saturated fats),
a patient better driver,
a safer car
(baby smiling in back seat),
sleeping well
(no bad dreams),
no paranoia,
careful to all animals
(never washing spiders down the plughole),
keep in contact with old friends
(enjoy a drink now and then),
will frequently check credit at (moral) bank
(hole in the wall),
favors for favors,
fond but not in love,
charity standing orders,
on Sundays ring road supermarket
(no killing moths or putting boiling water on the ants),
car wash
(also on Sundays),
no longer afraid of the dark or midday shadows
nothing so ridiculously teenage and desperate,
nothing so childish
at a better pace,
slower and more calculated,
no chance of escape,
ow self-employed,
concerned
(but powerless)
an empowered and informed member of society
(pragmatism not idealism),
will not cry in public,
less chance of illness,
tires that grip in the wet
(shot of baby strapped in back seat),
a good memory,
still cries at a good film,
still kisses with saliva,
no longer empty and frantic
like a cat
tied to a stick,
that's driven into
frozen winter shit
(the ability to laugh at weakness),
calm,
fitter,
healthier
and more productive
a pig
in a cage
on antibiotics.
zondag 18 oktober 2009
dinsdag 6 oktober 2009
zondag 20 september 2009
waanvoorstelling ?!
-1 en -1.25. Dat is precies wat mijn ogen tekort komen. Ik heb besloten geen bril te dragen omdat ik toch genoeg zie zonder. Dan maar af en toe mijn ogen iets meer dichtknijpen of iets dichterbij komen om iets te kunnen lezen. Ookal weet ik dat de wereld scherper en mooier is als ik een bril opzet.
Daar komt bij dat ik vaak verkouden ben, dus vaak weinig tot niets ruik. En nu.. na een feestje waarbij decibelreglementen zwaar overtreden werden heb ik het idee dat m'n oren het ook niet zo goed meer doen..
Dus ik vraag me zo af.. Is de wereld nog wel wat ik ervan zie, proef en ruik? Is de wereld nog wel wat ik me ervan voorstel of mis ik ondertussen zoveel prikkels dat ik de helft ervan misloop? Misschien moet ik toch even naar de dokter voor m'n oren, neusspray kopen en lenzen in m'n ogen proppen.. maar nee, eigenlijk vind ik de wereld zo ook wel leuk. En ja.. als je niet weet wat je mist, mis je het ook niet ;)
Daar komt bij dat ik vaak verkouden ben, dus vaak weinig tot niets ruik. En nu.. na een feestje waarbij decibelreglementen zwaar overtreden werden heb ik het idee dat m'n oren het ook niet zo goed meer doen..
Dus ik vraag me zo af.. Is de wereld nog wel wat ik ervan zie, proef en ruik? Is de wereld nog wel wat ik me ervan voorstel of mis ik ondertussen zoveel prikkels dat ik de helft ervan misloop? Misschien moet ik toch even naar de dokter voor m'n oren, neusspray kopen en lenzen in m'n ogen proppen.. maar nee, eigenlijk vind ik de wereld zo ook wel leuk. En ja.. als je niet weet wat je mist, mis je het ook niet ;)
zondag 13 september 2009
Kytemanvirus
Ik kan er niets aan doen.. ik heb er lang tegen gestreden. Hiphop vond ik helemaal niks, dat waren altijd foute rappers met te veel bling bling, fancy auto´s en blote vrouwen in hun clips. Toch heb ik me afgelopen vrijdag op Appelpop over moeten geven. Ik ben gezwicht voor het Kytemanvirus..
En waarom? dat begrijp je pas wanneer je ze live hebt gezien. Wanneer Kyteman, zijn rappers en zijn orkest het podium beklimmen ontploft er een bom energie. Het hele podium, volgepropt met muzikanten, gaat los en sleept het publiek hierin mee.
Kyteman, de man die zijn trompet opheft alsof het een kunst is, heeft het geflikt om hiphop en orkest in één woord samen te smelten. Wat een succesformule, met talent en humor wordt Kyteman's muziek vertolkt. Maar wat nou echt bijzonder is.. Ze hebben overduidelijk plezier in wat ze doen. Rapper Reason doet dansjes die bijna op voodooachtige praktijken beginnen te lijken. Net zo betoverend als Kyteman..
even een foto'tje van deze held:
En waarom? dat begrijp je pas wanneer je ze live hebt gezien. Wanneer Kyteman, zijn rappers en zijn orkest het podium beklimmen ontploft er een bom energie. Het hele podium, volgepropt met muzikanten, gaat los en sleept het publiek hierin mee.
Kyteman, de man die zijn trompet opheft alsof het een kunst is, heeft het geflikt om hiphop en orkest in één woord samen te smelten. Wat een succesformule, met talent en humor wordt Kyteman's muziek vertolkt. Maar wat nou echt bijzonder is.. Ze hebben overduidelijk plezier in wat ze doen. Rapper Reason doet dansjes die bijna op voodooachtige praktijken beginnen te lijken. Net zo betoverend als Kyteman..
even een foto'tje van deze held:
maandag 7 september 2009
Werkervaring
Rianne: ,,Hallo meneer, heeft u misschien een minuutje de tijd voor de Harts.."
Meneer (rijk,verveeld en half aangekleed): ,,Wat moet je ?!"
Rianne (enigszins ontsteld): ,,ehm.. Geld, voor de Hartstichting"
Meneer: ,,Nou kom maar hier met dat formulier, heb je er een pen bij?. Volgens mij steun ik jullie al, maarja.."
Zo makkelijk. Heerlijk als mensen van rijkdom niet meer weten wat ze met hun geld moeten
Meneer (rijk,verveeld en half aangekleed): ,,Wat moet je ?!"
Rianne (enigszins ontsteld): ,,ehm.. Geld, voor de Hartstichting"
Meneer: ,,Nou kom maar hier met dat formulier, heb je er een pen bij?. Volgens mij steun ik jullie al, maarja.."
Zo makkelijk. Heerlijk als mensen van rijkdom niet meer weten wat ze met hun geld moeten
zondag 6 september 2009
The Earth Song
Ik was onschuldig aan het zappen tot mijn moeder in een flits het gezellige gezicht van André Rieu op het beeld zag verschijnen. Ze zette grote ogen op en riep ,,Dat wil ik zien!"
Uit loyaliteit voor mijn moeder liet ik André Rieu dus maar op staan. Me al snel verwonderend over de hoeveelheid mensen bij wie André de gevoelige snaar wist te raken. Onder zijn melodieen werd tranen met tuiten gehuild.
Actueel als zijn shows zijn deed de musicus een tribute to Micheal Jackson. Toch nog maar even blijven kijken. The Earth Song.. vertolkt door een vrouw in een verschrikkelijk mooie jurk met een in het wit gehuld kinderkoor op de achtergrond. Wauw, vanaf het moment dat Carmen Monarcha haar strot opentrekt laat ze je niet meer los. Ze pakt je moeiteloos in in een doosje, strikje erom en pas wanneer het nummer afgelopen is weet je hier uit te komen. Zoals ik al zei, wauw.
laat je inpakken:
http://www.youtube.com/watch?v=uMHBhKIXM1c
Uit loyaliteit voor mijn moeder liet ik André Rieu dus maar op staan. Me al snel verwonderend over de hoeveelheid mensen bij wie André de gevoelige snaar wist te raken. Onder zijn melodieen werd tranen met tuiten gehuild.
Actueel als zijn shows zijn deed de musicus een tribute to Micheal Jackson. Toch nog maar even blijven kijken. The Earth Song.. vertolkt door een vrouw in een verschrikkelijk mooie jurk met een in het wit gehuld kinderkoor op de achtergrond. Wauw, vanaf het moment dat Carmen Monarcha haar strot opentrekt laat ze je niet meer los. Ze pakt je moeiteloos in in een doosje, strikje erom en pas wanneer het nummer afgelopen is weet je hier uit te komen. Zoals ik al zei, wauw.
laat je inpakken:
http://www.youtube.com/watch?v=uMHBhKIXM1c
zaterdag 5 september 2009
Chinees meisje (6) wil corrupte ambtenaar worden
Een 6-jarig Chinees meisje heeft de harten van veel Chinezen gestolen door op haar eerste schooldag in een tv-interview te zeggen, dat ze ervan droomt om een corrupte ambtenaar te worden.
"Als ik later groot ben, wil ik ambtenaar worden", zei het meisje, van wie het gezicht onherkenbaar was gemaakt. "Wat voor ambtenaar?", vroeg de interviewer. Waarop het meisje antwoordde: "Een corrupte ambtenaar, omdat corrupte ambtenaren veel spullen hebben."
kijk.. die Chinese jongeren weten ten minste al vroeg wat ze willen. Kunnen we nog wat van leren..
"Als ik later groot ben, wil ik ambtenaar worden", zei het meisje, van wie het gezicht onherkenbaar was gemaakt. "Wat voor ambtenaar?", vroeg de interviewer. Waarop het meisje antwoordde: "Een corrupte ambtenaar, omdat corrupte ambtenaren veel spullen hebben."
kijk.. die Chinese jongeren weten ten minste al vroeg wat ze willen. Kunnen we nog wat van leren..
dinsdag 1 september 2009
korfbalwereld
Grote ogen kijken me aan wanneer ik vertel dat ik mee doe aan een selectietraining voor het Oost district. ,,Dus je kán ook echt korfballen ?!" Op mijn beurt mag ik uitleggen dat mijn vereniging nu eenmaal niet zo groot is en het dus geen kunst is om voor zoiets geselecteerd te worden.
Dus daar sta je dan, als derde klasse hobbykorfballertje tussen hoofdklassespelers met een net iets te hoog knotje, gespierde kuiten en een net iets te groot ego. Althans.. dat is mijn eerste indruk. Nu is die altijd fout, zo ook deze keer. Na een tijdje samen gespeeld te hebben blijken deze mensen ook aardig te kunnen zijn. Ze wijden alleen hu hele leven aan een spelletje waarbij het erom gaat een balletje door een rond geval te gooien. Daar kunnen ze verder ook niets aan doen.. Ik vind het wel apart dat ze er echt álles aan doen om beter te worden. Terwijl, hoe hoog je ook speelt, aan korfbal zal je nooit veel verdienen.
,Wanneer ik na afloop onder de douche beken dat ik niet eens geselecteerd zou willen worden, omdat ik écht geen zin heb om zoveel tijd aan korfbal te besteden valt een pijnlijke stilte.. Ze begrijpen me echt niet. Ik ben een allochtoon in korfballand.
Dus daar sta je dan, als derde klasse hobbykorfballertje tussen hoofdklassespelers met een net iets te hoog knotje, gespierde kuiten en een net iets te groot ego. Althans.. dat is mijn eerste indruk. Nu is die altijd fout, zo ook deze keer. Na een tijdje samen gespeeld te hebben blijken deze mensen ook aardig te kunnen zijn. Ze wijden alleen hu hele leven aan een spelletje waarbij het erom gaat een balletje door een rond geval te gooien. Daar kunnen ze verder ook niets aan doen.. Ik vind het wel apart dat ze er echt álles aan doen om beter te worden. Terwijl, hoe hoog je ook speelt, aan korfbal zal je nooit veel verdienen.
,Wanneer ik na afloop onder de douche beken dat ik niet eens geselecteerd zou willen worden, omdat ik écht geen zin heb om zoveel tijd aan korfbal te besteden valt een pijnlijke stilte.. Ze begrijpen me echt niet. Ik ben een allochtoon in korfballand.
zondag 30 augustus 2009
Introductie..
Rianne: Als jullie van de trap af spaghettiknopen, krijgen jullie extra punten!
Eerstejaars met goedgelovige hoofdjes: *spaghettiknopen van de trap af*
Rianne: Nu komt het leukste, jullie mogen het ook weer opruimen! en ohja, hoe beter jullie opruimen.. hoe meer punten jullie krijgen.
Brave eerstejaars: *halen een bezem bij de dichtsbijzijnde Chinees en proberen de trap brandschoon te krijgen*
Rianne: *heeft een binnenpretje*
Eerstejaars met enig kritisch vermogen: hé, die punten.. waar krijgen we die eigenlijk voor?
Rianne, al lachend: punten.. welke punten?
*Gedesillusioneerde eerstejaars druipen met hangende hoofdjes af*
hihi, zo leuk als je mensen alles wijs kan maken.
Eerstejaars met goedgelovige hoofdjes: *spaghettiknopen van de trap af*
Rianne: Nu komt het leukste, jullie mogen het ook weer opruimen! en ohja, hoe beter jullie opruimen.. hoe meer punten jullie krijgen.
Brave eerstejaars: *halen een bezem bij de dichtsbijzijnde Chinees en proberen de trap brandschoon te krijgen*
Rianne: *heeft een binnenpretje*
Eerstejaars met enig kritisch vermogen: hé, die punten.. waar krijgen we die eigenlijk voor?
Rianne, al lachend: punten.. welke punten?
*Gedesillusioneerde eerstejaars druipen met hangende hoofdjes af*
hihi, zo leuk als je mensen alles wijs kan maken.
maandag 24 augustus 2009
Op de vooravond van adolescentie
Achttien jaren huppel ik nu op deze aardbol rond. Wat is het fijn om te weten dat al deze jaren niet voor niets zijn geweest. Dat ik op deze jonge leeftijd al iets heb mogen betekenen voor mijn medemens. Ik heb namelijk mijn waarde studiegenoot Friso mogen inspireren tot het beginnen van een blog. Wat een verrijking voor het oneindige rijk der internet! Er is eindelijk een plek waar Friso zijn droger dan droge humor de wereld in kan bazuinen. Denk eraan wanneer je een grap maakt en denkt, flauwer kan niet, dan heb je het fout. Friso zal je altijd overtreffen, Friso kan altijd flauwer.
kijk daarom op: frisoveenstra.web-log.nl
and spread the word!
kijk daarom op: frisoveenstra.web-log.nl
and spread the word!
woensdag 12 augustus 2009
Bijna bijna bijna begint Flevo'09!
uit pure nostalgie ging ik even foto's uit de oude doos bekijken om weer een beetje in flevosferen terecht te komen. Toen herinnerde ik me weer hoeveel bizarre en geniale dingen we vorig jaar uitgevoerd hebben.
Zo hebben we voor Tinko en Joost een meisje versiert. Maar dan letterlijk. Vooral leuk voor ons, zij wist niet wat d'r overkwam. Het arme kind, maar het zal vast goed voor haar ego zijn geweest.
Ook deden we rare Ierse hupjes bij Irish tapdance..
Onderstaande foto is gemaakt toen we ons verveelden bij het wachten voor het speeddaten. Altijd leuk, vijf minten lang met veel te oude vrachtwagenchauffeurs praten over hun interessante leventje..
Deze hebben ze bij het pannekoekenhuis nog niet uitgevonden:
The Gentlemen.. ik krijg alweer een beetje vlindertjes in m'n buik. Zij waren toch echt het leukst. De zanger met de geweldige naam; Nick Nicholson heeft nog For Rianna boven zijn handtekening op het cd-hoesje geschreven. Ik was 'm nooit meer!
Ik ben benieuwd hoeveel geniale dingen we dit jaar op Flevo uit gaan voeren! Mocht je me tegenkomen en je afvragen wat ik nou weer aan het doen ben, don't worry. Na Flevo doe ik vast wel weer enigszins normaal.
dinsdag 11 augustus 2009
life as a waitress
Ik heb alleen maar aandacht voor de paar borden die op mijn hand gestapeld staan. Een staat niet helemaal goed, hij rammelt een beetje. Met mijn ogen op de borden gericht om uit alle macht te voorkomen dat ze uit m'n handen vallen probeer ik zo snel mogelijk de afwas te bereiken. Hierdoor vergeet ik door het raampje van de klapdeur naar de keuken te kijken. Mijn collega ook.
Het enorme gerinkel dat alleen brekend porselein kan veroorzaken is het gevolg. Verstoord kijken alle gasten op van hun pannekoek. Alle aandacht is op mij gericht terwijl mijn bloed in ijzingwekkende snelheid de weg naar m'n hoofd vindt. Och, wat is het fijn om serveerster te zijn.
Het enorme gerinkel dat alleen brekend porselein kan veroorzaken is het gevolg. Verstoord kijken alle gasten op van hun pannekoek. Alle aandacht is op mij gericht terwijl mijn bloed in ijzingwekkende snelheid de weg naar m'n hoofd vindt. Och, wat is het fijn om serveerster te zijn.
zondag 2 augustus 2009
Over maisvelden, pittoreske dorpjes en slechte humor
Donderdag vroeg, 11h40, vertrek vanuit Ede. Toevallig hebben we een hele goede zomerdag uitgezocht om ons kunnen te bewijzen. Het waait namelijk uitzonderlijk hard voor zomerse begrippen. Trappend tegen windkracht 6/7 begeven wij ons door de weilanden tussen Wageningen en Rhenen. Mijn fiets begint een hoog piepend geluid te produceren, opgewonden kakelen wij over het geluid heen. Op een gegeven moment beginnen ook mijn trappers te protesteren, totdat hun weerstand te groot wordt. 12h40, mijn fiets trapt niet meer. De fietsenmaker in Achterberg is snel gevonden maar die blijkt op vakantie. Beetje achterlijk. Dan zit er niets anders op dan mijn vader te bellen.
Beetje jammer vind ik het wel, heel stoer zonder paps en mams op vakantie gaan, maar dan toch na een uur al je pappie op moeten bellen ofdat hij asjeblieft even een andere fiets wil komen brengen. Toch zorgt hij ervoor dat mijn bagage een uurtje later op mijn moeders fiets zit en wij onze weg naar het land van Maas en Waal kunnen vervolgen.
Om even een vooroordeel uit de weg te ruimen, het kaartlezen gaat bijzonder goed. Soms stoppen we wel om de tien minuten om op de kaart kijken, maar we rijden dan ook nauwelijks verkeerd. We hebben hem niet één keer op zijn kop gehouden, toch best goed voor twee vrouwen.
Zo trotseren we dwars door wind en regen drie rivieren. Hollandser kan bijna niet. Op een lange dijk langs de Waal vangen we kilometers lang alle wind tot we écht niet meer vooruit komen. We zijn in ieder geval uitgewaaid.
Pas vijf kilometer boven 's Hertogenbosch wordt het moeilijk. Daar houd onze kaart namelijk op. in Den Bosch komen we wel, maar de weg vinden in de Brabantse hoofdstad blijkt een behoorlijke opgave. Vermoeid en hongerig staken we onze zoektocht naar het centrum. We parkeren onze fietsen voor een snackbar omdat onze eisen aan wat we gaan eten hoe langer hoe meer verminderd zijn. Gesterkt door de vette hap gaan we verder om ons goedkope hotelletje in Vught (zucht) te vinden. Eenmaal in Vught ontdekken we waarom dit hotelletje zo goedkoop was, het is namelijk onvindbaar. De Kruishoeve is op geen enkele kaart te vinden. Na door drie Vughtenaren drie verschillende kanten op gestuurd te zijn, bellen we een tikkeltje wanhopig aan bij een kast van een huis. Mevrouw weet ons precies de weg te wijzen, ze gaat daar namelijk altijd naartoe om een kop koffie te 'nuttigen.' En jahoor, vijf uur later dan gepland bereiken wij ons stulpje.
Vrijdags staan we écht vroeg op om nu wel iets van 's Hertogenbosch te zien. Eerst nog even Mariska's zadel omlaag zetten. Wat een service in dit hotel, we vragen om een gereedschapskist en krijgen een hele gereedschapsbus voorgereden. Dat allemaal om één inbussleuteltje. Een uurtje later genieten we van een echte Bossche bol, proeven we toch nog iets van de sfeer in Den Bosch.
Via pittoreske dorpjes als Dreumes, Haren, Ingewanden en Pottum doorkruisen wij Brabant. Wat gaat dit opeens makkelijk, we hoeven niet meer te schreeuwen om over de ruisende wind heen te komen. Aangekomen in Nijmegen worden we meteen een beetje verliefd op de stad. De gezelligheid, het lekkere en goedkope eten en de serveerders charmeren ons vast en zeker.
Even over de Waal vinden we onze camping. Ons miniscule tentje hebben we binnen drie seconden opgezet. Nadat we een semi-verlegen Franse motormuis op aardige manier duidelijk gemaakt hebben dat we meer dan hoi-zeg-contact niet zien zitten gaan we terug naar Nijmegen om daar de stad eens even onveilig te maken. Dat is ook wel nodig, want de meeste Nijmegenaren besteden hun zonnige zomeravond het liefst op het terras of in het publiek van een kale artiest die in zijn eentje doet alsof hij een hele band is. Moe als we zijn hebben wij wel iets heftigers nodig. Dan zorgen we zelf maar voor een behoorlijk feestje.
Een duik in de Waal laat ons de volgende dag weer enigszins fris beginnen. Nog even terug in Nijmegen ontdekken we dat de studentenstad écht alleen maar leuke serveerders, broodjongens en chocoladewinkeltjes heeft.
We bewijzen in de voorgaande twee dagen een behoorlijke conditie opgedaan te hebben door in twee uurtjes van Nijmegen naar Wageningen te fietsen. Nadat de pond ons weer op vertrouwde grond gezet heeft, duiken we nog even de Rijn in, gewoon omdat het kan. Een uurtje later komen we moe maar voldaan in het oude vertrouwde Ede aan. Na tweehonderd kilometer maisvelden, oerhollandse dorpjes en flauwe grappen hebben we genoeg meegemaakt. Volgende keer weer.
alvast wat foto's om jullie een idee te geven:
helemaal gelukkig voor ons tentje :)
Wat een sfeer, daar in Nijmegen
toch best vermoeiend Mariska ?!
Beetje jammer vind ik het wel, heel stoer zonder paps en mams op vakantie gaan, maar dan toch na een uur al je pappie op moeten bellen ofdat hij asjeblieft even een andere fiets wil komen brengen. Toch zorgt hij ervoor dat mijn bagage een uurtje later op mijn moeders fiets zit en wij onze weg naar het land van Maas en Waal kunnen vervolgen.
Om even een vooroordeel uit de weg te ruimen, het kaartlezen gaat bijzonder goed. Soms stoppen we wel om de tien minuten om op de kaart kijken, maar we rijden dan ook nauwelijks verkeerd. We hebben hem niet één keer op zijn kop gehouden, toch best goed voor twee vrouwen.
Zo trotseren we dwars door wind en regen drie rivieren. Hollandser kan bijna niet. Op een lange dijk langs de Waal vangen we kilometers lang alle wind tot we écht niet meer vooruit komen. We zijn in ieder geval uitgewaaid.
Pas vijf kilometer boven 's Hertogenbosch wordt het moeilijk. Daar houd onze kaart namelijk op. in Den Bosch komen we wel, maar de weg vinden in de Brabantse hoofdstad blijkt een behoorlijke opgave. Vermoeid en hongerig staken we onze zoektocht naar het centrum. We parkeren onze fietsen voor een snackbar omdat onze eisen aan wat we gaan eten hoe langer hoe meer verminderd zijn. Gesterkt door de vette hap gaan we verder om ons goedkope hotelletje in Vught (zucht) te vinden. Eenmaal in Vught ontdekken we waarom dit hotelletje zo goedkoop was, het is namelijk onvindbaar. De Kruishoeve is op geen enkele kaart te vinden. Na door drie Vughtenaren drie verschillende kanten op gestuurd te zijn, bellen we een tikkeltje wanhopig aan bij een kast van een huis. Mevrouw weet ons precies de weg te wijzen, ze gaat daar namelijk altijd naartoe om een kop koffie te 'nuttigen.' En jahoor, vijf uur later dan gepland bereiken wij ons stulpje.
Vrijdags staan we écht vroeg op om nu wel iets van 's Hertogenbosch te zien. Eerst nog even Mariska's zadel omlaag zetten. Wat een service in dit hotel, we vragen om een gereedschapskist en krijgen een hele gereedschapsbus voorgereden. Dat allemaal om één inbussleuteltje. Een uurtje later genieten we van een echte Bossche bol, proeven we toch nog iets van de sfeer in Den Bosch.
Via pittoreske dorpjes als Dreumes, Haren, Ingewanden en Pottum doorkruisen wij Brabant. Wat gaat dit opeens makkelijk, we hoeven niet meer te schreeuwen om over de ruisende wind heen te komen. Aangekomen in Nijmegen worden we meteen een beetje verliefd op de stad. De gezelligheid, het lekkere en goedkope eten en de serveerders charmeren ons vast en zeker.
Even over de Waal vinden we onze camping. Ons miniscule tentje hebben we binnen drie seconden opgezet. Nadat we een semi-verlegen Franse motormuis op aardige manier duidelijk gemaakt hebben dat we meer dan hoi-zeg-contact niet zien zitten gaan we terug naar Nijmegen om daar de stad eens even onveilig te maken. Dat is ook wel nodig, want de meeste Nijmegenaren besteden hun zonnige zomeravond het liefst op het terras of in het publiek van een kale artiest die in zijn eentje doet alsof hij een hele band is. Moe als we zijn hebben wij wel iets heftigers nodig. Dan zorgen we zelf maar voor een behoorlijk feestje.
Een duik in de Waal laat ons de volgende dag weer enigszins fris beginnen. Nog even terug in Nijmegen ontdekken we dat de studentenstad écht alleen maar leuke serveerders, broodjongens en chocoladewinkeltjes heeft.
We bewijzen in de voorgaande twee dagen een behoorlijke conditie opgedaan te hebben door in twee uurtjes van Nijmegen naar Wageningen te fietsen. Nadat de pond ons weer op vertrouwde grond gezet heeft, duiken we nog even de Rijn in, gewoon omdat het kan. Een uurtje later komen we moe maar voldaan in het oude vertrouwde Ede aan. Na tweehonderd kilometer maisvelden, oerhollandse dorpjes en flauwe grappen hebben we genoeg meegemaakt. Volgende keer weer.
alvast wat foto's om jullie een idee te geven:
helemaal gelukkig voor ons tentje :)
Wat een sfeer, daar in Nijmegen
toch best vermoeiend Mariska ?!Meer foto's en filmpjes are up-coming! eerst maar eens verder vakantie vieren in Zeeland. Tot over een weekje!
dinsdag 28 juli 2009
Op de bonnefooi
Je kent het wel. Op een bepaald moment ontstaat een idee en iedereen roept: ja! dat gaan we doen! en naarmate de tijd verstrekt vergaat ook het enthousiasme en uiteindelijk komt er niets van terecht.
Mariska en ik hadden ook zo'n idee, met één verschil. Wij gaan het wel doen! Een tijdje geleden kwamen we op het idee om gewoon een keer op de fiets te stappen en gewoon te kijken waar we uitkwamen. Om bovenstaande gevolgen te voorkomen hebben we meteen een datum geprikt. En aanstaande donderdag gaan we het gewoon doen. Drie dagen lang door Nederland fietsen, maakt niet uit waar we heen gaan. Genieten van de vrijheid. Het enige wat we willen is richting het zuiden, Brabanders zijn namelijk altijd gezellig. Misschien is er nog ergens een leuk zomerfeest ofzo. Verder zijn we totaal clueless. geen idee waar we gaan slapen, we hopen voor het donker wordt een camping te vinden waar we ons veel te kleine lichtgewicht tweepersoonstentje op kunnen zetten. En dan maar heel hard hopen dat het niet gaat regenen, die tent heeft namelijk geen binnentent. Maar de weerberichten zijn optimistisch, en wij dus ook. We gaan vast op mooie plekjes komen, op gekke plekken slapen en leuke mensen tegenkomen.
Mariska en ik hadden ook zo'n idee, met één verschil. Wij gaan het wel doen! Een tijdje geleden kwamen we op het idee om gewoon een keer op de fiets te stappen en gewoon te kijken waar we uitkwamen. Om bovenstaande gevolgen te voorkomen hebben we meteen een datum geprikt. En aanstaande donderdag gaan we het gewoon doen. Drie dagen lang door Nederland fietsen, maakt niet uit waar we heen gaan. Genieten van de vrijheid. Het enige wat we willen is richting het zuiden, Brabanders zijn namelijk altijd gezellig. Misschien is er nog ergens een leuk zomerfeest ofzo. Verder zijn we totaal clueless. geen idee waar we gaan slapen, we hopen voor het donker wordt een camping te vinden waar we ons veel te kleine lichtgewicht tweepersoonstentje op kunnen zetten. En dan maar heel hard hopen dat het niet gaat regenen, die tent heeft namelijk geen binnentent. Maar de weerberichten zijn optimistisch, en wij dus ook. We gaan vast op mooie plekjes komen, op gekke plekken slapen en leuke mensen tegenkomen.
vrijdag 24 juli 2009
Mijn oudste aanwinst
Dit is 'm dan, mijn typemachine! Hij stamt uit de jaren dertig van de twintigste eeuw. Een echte underwood, made in New York. Underwood produceerde de eerste succesvolle typmachine. En die staat nu op mijn kamertje! Analoog, oud en stekkerloos, maar met die pure nostalgische uitstraling. Ik heb hem voor luttele eurootjes uit de stofnesten gehaald in een tweedehandszaakje. Voor de heb, voor de kijk, voor de leuk.
Nu nog even uitvinden of hij het ook nog doet..
zondag 19 juli 2009
Ondeugd
Ik ben fan van ze hoor, van mijn nichtjes. De kinderen die mijn moeder wel mag verwennen omdat oma’s dat nu eenmaal mogen. De zusjes die ik nooit heb gehad, die ik stiekem een beetje mag pesten. Die op hun beurt stiekem mijn make-up gebruiken en m’n hakschoenen aantrekken. Dit weekend kwamen ze gezellig met z’n drieën logeren. Toen viel me weer op wat voor karaktertje Lydia, de jongste ook al weer heeft. Deze was al aanwezig toen ze in de wieg lag. Ze had een blik in haar ogen die meldde: ,,Als je ook maar iets doet wat ik niet leuk vind, ga ik heeel hard huilen.” Dit is dan ook de reden dat ik haar als baby heel weinig heb aangeraakt. Inmiddels is ze vier jaar en weet ze de wereld om haar heen perfect te delegeren. Op dit moment komt ze binnen en roept ze: ,,jij weet niks, ik weet alles.” Hoe typisch. Op deze manier heeft ze ook een keer tegen een jongetje van dezelfde leeftijd gezegd dat hij die speen uit z’n mond moest doen zodat ze een normaal gesprek konden voeren. Wanneer ze aangesproken wordt op haar gedrag weet ze de vermanende vinger maar al te goed af te wijzen door de aandacht af te leiden. Een leuk dansje of een grappig liedje doet het altijd goed. De volwassene heeft dit natuurlijk wel door, maar dan is het zo schattig of lachwekkend dat die alweer vergeten was waar het nu eigelijk om ging. Op een schattige maar doelgerichte manier weet deze ondeugende vierjarige de dingen maar al te vaak in haar voordeel werken. Wat een talent. Ze wordt later vast de eerste vrouwelijke presidente, of ruimtevaarster.
Maarja, zo is ze gewoon enorm schattig:
Maarja, zo is ze gewoon enorm schattig:
vrijdag 17 juli 2009
Straatwijsheid
Gastvrijheid is nu niet echt een eigenschap die Nederlanders snel toegedicht wordt. Het beeld van de gierige Nederlander die de ander alleen iets zal geven als hij er iets voor terugkrijgt overheerst.
Maar ik sta versteld. Een maand geleden begon ik aan mijn nieuwe baantje bij Streetwise. Dat is een organisatie die werft voor goede doelen, in deze periode voor De Nederlandse Hartstichting. In de regio Arnhem-Nijmegen gaan wij als wervers langs de deuren om ervoor te zorgen dat mensen zich inschrijven voor deze stichting. Toen ik net begon verwachtte ik veel boze, geirriteerde mensen die de deur voor je neus zouden dicht slaan. Maar al snel merkte ik dat veel mensen het leuk vinden als je aanbelt. Ze gooien de deur wijd open en luisteren naar wat je te vertellen hebt. Oké er is een aantal mensen dat de deur op een kier opendoet om met één oog door het ontstane gat te gluren en argwanend te vragen wat je daar op de stoep komt doen om de deur daarna zo snel mogelijk weer te sluiten. Zo is er ook een deel van de mensen dat glashard staat te liegen dat ze al donateur zijn, en dan maar denken dat wij dat niet door hebben. Zo zijn er ook bewoners die een minuut staan te ehm'en of ze een minuutje de tijd voor mij hebben. En tot nu toe heb ik er één meegemaakt die, zonder dat ik een woord gezegd had, al begon te vloeken en te schelden. Ik had zo het idee dat ze het niet zo leuk vond dat ik bij haar voor de deur stond.
Maar daartegenover staat het grootste deel van de mensen die je naar binnen vragen zodat je in alle rust je verhaal kan doen, bij wie je gewoon even naar de wc mag. Die met liefde even je waterflesje vullen met iets fris, je koffie aanbieden, of je gewoon een flesje of blikje cola meegeven. Gisteren werd het hoogtepunt van vrijgevigheid bereikt. Een collega van mij kreeg van een man zomaar twee flessen lekkere rosé mee. Zo uit het niets, van iemand die ze nog nooit gezien had en hoogstwaarschijnlijk ook nooit meer zal zien. Geweldig toch, dit is om even te bewijzen dat het nog helemaal niet zo slecht gesteld is met de gastvrijheid en de vrijgevigheid van de Hollanders. Ik vind tenminste dat het allemaal HARTstikke meevalt.
Maar ik sta versteld. Een maand geleden begon ik aan mijn nieuwe baantje bij Streetwise. Dat is een organisatie die werft voor goede doelen, in deze periode voor De Nederlandse Hartstichting. In de regio Arnhem-Nijmegen gaan wij als wervers langs de deuren om ervoor te zorgen dat mensen zich inschrijven voor deze stichting. Toen ik net begon verwachtte ik veel boze, geirriteerde mensen die de deur voor je neus zouden dicht slaan. Maar al snel merkte ik dat veel mensen het leuk vinden als je aanbelt. Ze gooien de deur wijd open en luisteren naar wat je te vertellen hebt. Oké er is een aantal mensen dat de deur op een kier opendoet om met één oog door het ontstane gat te gluren en argwanend te vragen wat je daar op de stoep komt doen om de deur daarna zo snel mogelijk weer te sluiten. Zo is er ook een deel van de mensen dat glashard staat te liegen dat ze al donateur zijn, en dan maar denken dat wij dat niet door hebben. Zo zijn er ook bewoners die een minuut staan te ehm'en of ze een minuutje de tijd voor mij hebben. En tot nu toe heb ik er één meegemaakt die, zonder dat ik een woord gezegd had, al begon te vloeken en te schelden. Ik had zo het idee dat ze het niet zo leuk vond dat ik bij haar voor de deur stond.
Maar daartegenover staat het grootste deel van de mensen die je naar binnen vragen zodat je in alle rust je verhaal kan doen, bij wie je gewoon even naar de wc mag. Die met liefde even je waterflesje vullen met iets fris, je koffie aanbieden, of je gewoon een flesje of blikje cola meegeven. Gisteren werd het hoogtepunt van vrijgevigheid bereikt. Een collega van mij kreeg van een man zomaar twee flessen lekkere rosé mee. Zo uit het niets, van iemand die ze nog nooit gezien had en hoogstwaarschijnlijk ook nooit meer zal zien. Geweldig toch, dit is om even te bewijzen dat het nog helemaal niet zo slecht gesteld is met de gastvrijheid en de vrijgevigheid van de Hollanders. Ik vind tenminste dat het allemaal HARTstikke meevalt.
woensdag 15 juli 2009
Back to the sixties!
Het spijt me nu al, dat ik midden in deze zomermaand met schooldingen aan kom zetten. Maar ik doe het toch. Dit is namelijk wél heel tof!
Ons laatste project hield een krantenbijlage over de roerige jaren 60 en 70 in. Ik vond het meteen een geweldig thema. Ik zeg niet voor niets altijd dat ik te laat geboren ben. Stiekem ben ik een rasechte zestiger en was ik erbij toen The Beatles en The Rolling Stones de hele wereld veroverden. In het geniep sliep ik ook op de dam en chillde ik in het vondelpark. Ik was daar toen de jongeren collectief tegen het grote gezag in gingen en daarnaast bijeen kwamen op de vetste festivals. Denk aan Woodstock.
Even terug naar het project. Elisabeth kwam op het idee om een sixties fotoshoot te organiseren. Er waren genoeg klasgenoten die wel een dagje terug in de tijd wilden duiken en dit maakte de fotoshoot mogelijk. Elisabeth heeft de meeste foto's gemaakt en bewerkt. Ja, daar ben ik heel eerlijk over. Zo perfect zijn we in de werkelijkheid nog net niet.
hierboven Gerriette met haar wilde suikerspinkapsel, stond d'r goed! wij verplichtten haar om het vaker zo te doen. om de één of andere reden heeft ze dat nog steeds niet gedaan.
Deze foto van Ruben vind ik in één woord: ge-wel-dig! die nonchalante sigaret in combinatie met die recalcitrante uitdrukking. pure provo
achja, mijn jurkje. Een keer in een vintage-winkeltje op de kop getikt voor een fiftiesparty. Kwam goed van pas voor deze fotoshoot. zie ik er onschuldig uit, of zie ik er onschuldig uit ?
Ons laatste project hield een krantenbijlage over de roerige jaren 60 en 70 in. Ik vond het meteen een geweldig thema. Ik zeg niet voor niets altijd dat ik te laat geboren ben. Stiekem ben ik een rasechte zestiger en was ik erbij toen The Beatles en The Rolling Stones de hele wereld veroverden. In het geniep sliep ik ook op de dam en chillde ik in het vondelpark. Ik was daar toen de jongeren collectief tegen het grote gezag in gingen en daarnaast bijeen kwamen op de vetste festivals. Denk aan Woodstock.
Even terug naar het project. Elisabeth kwam op het idee om een sixties fotoshoot te organiseren. Er waren genoeg klasgenoten die wel een dagje terug in de tijd wilden duiken en dit maakte de fotoshoot mogelijk. Elisabeth heeft de meeste foto's gemaakt en bewerkt. Ja, daar ben ik heel eerlijk over. Zo perfect zijn we in de werkelijkheid nog net niet.
hierboven Gerriette met haar wilde suikerspinkapsel, stond d'r goed! wij verplichtten haar om het vaker zo te doen. om de één of andere reden heeft ze dat nog steeds niet gedaan.
Deze foto van Ruben vind ik in één woord: ge-wel-dig! die nonchalante sigaret in combinatie met die recalcitrante uitdrukking. pure provo
achja, mijn jurkje. Een keer in een vintage-winkeltje op de kop getikt voor een fiftiesparty. Kwam goed van pas voor deze fotoshoot. zie ik er onschuldig uit, of zie ik er onschuldig uit ?maandag 13 juli 2009
Als de kat van huis is..
Eindelijk brak het moment aan, het moment dat ik een week lang mijn ouderlijke huis helemaal voor mezelf had. Op zaterdagochtend vertrokken mijn ouders in opgewekte vakantiestemming naar Chaam. Of all places.
Maar wat maakte mij dat uit, ik was alleen thuis! Als aandenken had mijn moeder twee volgeschreven A-4’tjes achtergelaten met alles wat ik in die week geacht was te doen. Het eerste weekend waren twee van mijn grote broers nog thuis. Altijd gezellig. Gelukkig haalden zij zich niet in het hoofd om vadertje over mij te gaan spelen, maar lieten ze mij lekker m’n gang gaan. Toch werd het maandag pas echt menens. Toen was ik pas écht alleen thuis. Dat vierde ik door de hele dag vooral niet thuis te zijn. Ik hoefde toch geen verantwoording af te leggen over waar ik uithing.
Mariska kwam logeren, zo hoefde ik niet alleen in dat grote huis aan de rand van het bos te bivakkeren. Tijdens de treinreis van werk naar huis hadden we al de creatiefste plannen bedacht; tot diep in de nacht tafeltennissen en tafelvoetballen. Bovendien verheugden we ons al op de fles rosé die ons op stond te wachten in de koelkast. Eenmaal thuis aangekomen besloten we het maar bij filmpjes kijken te houden. De woonkamer werd slaapkamer, we lieten twee matrassen de trap af glijden om ze voor de tv neer te leggen. Relaxt.
Na één glaasje rosé en drie seconden film werd het voor mij al iets te relaxt, ik viel met ongekende snelheid in slaap. Mariska maakte me nog een paar keer wakker, maar ik kon m’n ogen gewoonweg niet meer open houden. Dus terwijl ik al in dromenland was keek Mariska nog een groot deel van de film af, tot ook zij in slaap viel. Wat een wilde nacht toch weer.
Juist toen ik droomde dat ik alleen thuis was en er ingebroken werd, werd er drie keer keihard aangebeld. In een mum van tijd stond ik naast m’n matrasje en zocht iets degelijks om aan te trekken zodat ik er nog een beetje normaal uitzag. Stel dat er een leuke postbode voor de deur stond?
Ik kon niets vinden, dus deed ik het rolluik omhoog in mijn trainingsbroek en lelijke shirt. Godzijdank, het was Gerrinda maar. Die had me al zo vaak in deze toestand gezien. Lachend stapte ze binnen. ,,Na tien uur mocht ik komen toch?”
Nee Gerrinda, dan moest je even smsen. Maargoed, nu waren we toch al wakker.
Ook Gerrinda bleef slapen dus besloten we de matrassen maar gewoon in de woonkamer te laten liggen, wat ben ik blij dat ons huis zich niet direct aan de straat bevind. De troep begon zich namelijk al aardig te manifesteren. Ik bedacht me wat voor een hartverzakking mijn moeder zou krijgen als ze dit zou zien. Haar interieur was nauwelijks meer te vinden tussen de troep. Gelukkig zaten mijn ouders nietsvermoedend in een huisje in Noord-Brabant.
Een week vol vrijheid ging voorbij. Vrienden kwamen voorbij, we dronken wat biertjes bij de vuurkorf en aten vooral pannekoeken en pizza. Voor degenen die twijfelen, ik kan wel koken. Ik had gewoon geen tijd.
Toen brak de zaterdag weer aan, met mijn ietwat vermoeide hoofd stond ik vroeg op om de laatste troep op te ruimen. Ik dacht dat ik hier aardig in geslaagd was. Juist toen ik de lege fles rosé en wat bierflesjes uit de weg wilde ruimen kwam ik mijn moeder tegen. De lege flessen zag ze niet eens. Wat ze wel zag was alles dat nog schoongemaakt moest worden. De kamer, de keuken, de badkamer, wat eigenlijk niet? ,,Leuke vakantie gehad, mam?”
Oh en toen realiseerde ik me pas hoe heerlijk die ouderloze week geweest was. You certainly don’t know what you’ve got, untill it’s gone.
Maar wat maakte mij dat uit, ik was alleen thuis! Als aandenken had mijn moeder twee volgeschreven A-4’tjes achtergelaten met alles wat ik in die week geacht was te doen. Het eerste weekend waren twee van mijn grote broers nog thuis. Altijd gezellig. Gelukkig haalden zij zich niet in het hoofd om vadertje over mij te gaan spelen, maar lieten ze mij lekker m’n gang gaan. Toch werd het maandag pas echt menens. Toen was ik pas écht alleen thuis. Dat vierde ik door de hele dag vooral niet thuis te zijn. Ik hoefde toch geen verantwoording af te leggen over waar ik uithing.
Mariska kwam logeren, zo hoefde ik niet alleen in dat grote huis aan de rand van het bos te bivakkeren. Tijdens de treinreis van werk naar huis hadden we al de creatiefste plannen bedacht; tot diep in de nacht tafeltennissen en tafelvoetballen. Bovendien verheugden we ons al op de fles rosé die ons op stond te wachten in de koelkast. Eenmaal thuis aangekomen besloten we het maar bij filmpjes kijken te houden. De woonkamer werd slaapkamer, we lieten twee matrassen de trap af glijden om ze voor de tv neer te leggen. Relaxt.
Na één glaasje rosé en drie seconden film werd het voor mij al iets te relaxt, ik viel met ongekende snelheid in slaap. Mariska maakte me nog een paar keer wakker, maar ik kon m’n ogen gewoonweg niet meer open houden. Dus terwijl ik al in dromenland was keek Mariska nog een groot deel van de film af, tot ook zij in slaap viel. Wat een wilde nacht toch weer.
Juist toen ik droomde dat ik alleen thuis was en er ingebroken werd, werd er drie keer keihard aangebeld. In een mum van tijd stond ik naast m’n matrasje en zocht iets degelijks om aan te trekken zodat ik er nog een beetje normaal uitzag. Stel dat er een leuke postbode voor de deur stond?
Ik kon niets vinden, dus deed ik het rolluik omhoog in mijn trainingsbroek en lelijke shirt. Godzijdank, het was Gerrinda maar. Die had me al zo vaak in deze toestand gezien. Lachend stapte ze binnen. ,,Na tien uur mocht ik komen toch?”
Nee Gerrinda, dan moest je even smsen. Maargoed, nu waren we toch al wakker.
Ook Gerrinda bleef slapen dus besloten we de matrassen maar gewoon in de woonkamer te laten liggen, wat ben ik blij dat ons huis zich niet direct aan de straat bevind. De troep begon zich namelijk al aardig te manifesteren. Ik bedacht me wat voor een hartverzakking mijn moeder zou krijgen als ze dit zou zien. Haar interieur was nauwelijks meer te vinden tussen de troep. Gelukkig zaten mijn ouders nietsvermoedend in een huisje in Noord-Brabant.
Een week vol vrijheid ging voorbij. Vrienden kwamen voorbij, we dronken wat biertjes bij de vuurkorf en aten vooral pannekoeken en pizza. Voor degenen die twijfelen, ik kan wel koken. Ik had gewoon geen tijd.
Toen brak de zaterdag weer aan, met mijn ietwat vermoeide hoofd stond ik vroeg op om de laatste troep op te ruimen. Ik dacht dat ik hier aardig in geslaagd was. Juist toen ik de lege fles rosé en wat bierflesjes uit de weg wilde ruimen kwam ik mijn moeder tegen. De lege flessen zag ze niet eens. Wat ze wel zag was alles dat nog schoongemaakt moest worden. De kamer, de keuken, de badkamer, wat eigenlijk niet? ,,Leuke vakantie gehad, mam?”
Oh en toen realiseerde ik me pas hoe heerlijk die ouderloze week geweest was. You certainly don’t know what you’ve got, untill it’s gone.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
