Ik weet niet of jullie het weleens gezien hebben.. Metropolis ?
Het tv-programma is niet echt nieuw, maar ik zag het een paar weken terug voor het eerst; een aflevering over hoe seksuele voorlichting over de hele wereld gegeven wordt. Zo is te zien dat sommige Turkse kinderen alleen real-lifesoaps als seksuele voorlichting wordt voorgeschoteld en kinderen in Kenia het uit de bijbel leren. Schokkender waren de beelden van Afrikaanse stammen die hun meisjes toetakelen om ze 'aantrekkelijker' te maken voor de mannen.
Voor degenen die het nog niet kennen: Metropolis heeft echt een geweldig concept. Ze kiezen een onderwerp zoals bijvoorbeeld 'single zijn' en gaan de hele wereld over om te kijken hoe daar in andere culturen, in andere werelden, mee omgegaan wordt. Ze doen dit op een hele originele manier; door gebruik te maken van een netwerk van ongeveer vijftig correspondenten die over de hele wereld gestationeerd zijn. Zij doen vanuit hun woonplaats verslag van hoe er met het bepaalde onderwerp omgegaan wordt. Vaak wordt hierbij één persoon uit de betreffende stad gevolgd en diegene verteld hoe hij bijvoorbeeld met single zijn omgaat.
Het mooie is dat je erachter komt dat het overal zo anders is, maar tegelijkertijd ook hetzelfde. Het is echt een eyeopener voor degenen die denken dat Nederland het centrum van de wereld is.
Toch moet ik aan al deze lyrische woorden een hele dikke vette maar plakken. Het is namelijk zo dat in bijna elke aflevering gescandeerd wordt; hier in Nederland zijn we vrij en gelukkig.. maar hoe zit dat in andere landen? Terwijl ze juist aan het begin van de uitzending insinueren dat je niet moet denken dat de wereld om Nederland draait. Maar wat doen ze zelf?
plus dat het verhaal van één iemand in een bepaalde plaats verteld wordt. Hier wordt niet genoeg de nadruk op gelegd. Het komt over alsof iedereen in die stad zich op die manier gedraagd.. Alsof iedereen in Bulgarije zijn dochter nog verkoopt. Terwijl dit alleen de zigeuners zijn. Het zou niet overbodig zijn wanneer ze iets meer het accent legden op het feit dat het individuele verhalen zijn.
Metropolis: superleuk en interessant, maar het kan beter...
dinsdag 30 maart 2010
maandag 18 januari 2010
De meest depressieve dag
Welkom op 18 januari 2010. De dag die bij voorbaat al verkozen was tot de meest depressieve dag van het jaar.
Het weer voldeed in ieder geval met enthousiasme aan deze voorspelling, het deed zijn best om de dag zo grijs en zo grauw mogelijk te maken. Nou en dat is gelukt. Vanochtend lag er een dikke mistdeken over ons koude kikkerlandje. Je zou denken dat die wel weg zou trekken, maar dit gebeurde dus lekker niet.
De diehard optimisten die zich toch moedig naar buiten waagden op deze donkere dag werden de hele dag aangevallen door vochtdruppeltjes die niet naar beneden vielen, maar in de mistdeken leken te zweven. Inderdaad niet iets om vrolijk van te worden.
Ook voor mij was 18 januari 2010 nu al de meest depressieve dag van het hele jaar. Ik moest voor controle na twee jaar weer terug naar degene die mijn pubertijd tot een ware beproeving heeft gemaakt; de orthodontist.
Weer terug naar de praktijk; de hel van ijzer aan je tanden, in gips bijten, rare slangen in je mond, je lippen uitrekken, minutenlang met je mond wijd open gespert liggen tot je er kramp in je kaken van kreeg terwijl je constant in het gezicht van een Aziaat met mondkapje staarde, weer terug naar de plek die al deze herinneringen oproept. Hierdoor moest ik die lijdensweg als het ware nog een keer doormaken.
Met frisse tegenzin zat ik weer in die vertrouwde wachtkamer. De Tina was niet meer aan mij besteed, dus ergerde ik me er maar gewoon aan dat ik zo lang moest wachten. Toen riep een geitewollensokkenfiguur in onschuldig ogend wit-roze mijn naam. ,,Je mag eerst even een foto maken" zei ze met een onheilspellende glimlach.
Nietsvermoedend stapte ik een klein kamertje in waar een monsterlijk apparaat me op stond te wachten. Ik werd gedwongen mijn sieraden af te doen. Wilde ze die soms stelen?
In een aparte houding moest ik aan het apparaat gaan hangen, terwijl een klem mijn hoofd vastpakte. uhoh, ze hadden me. Er was geen weg terug meer. Het geitewollensokkenfiguur liet me alleen. Toen ze de deur sloot begon het apparaat te piepen en te kraken. Help, wat was dit voor vreemd martelapparaat?
Twee armen begonnen om mij heen te draaien. Steeds sneller. Ik werd bijna bang dat ik op zou stijgen toen de in het roze-wit geklede assistent de deur weer open deed. ,,Zo, alweer klaar" klonk ze opgewekt.
Nog nadenkend over of dit misschien een psychische marteling was geweest werd ik op een stoel geplaatst die ze gestolen hadden uit een tandartspraktijk. Uit mijn boze dromen herinnerde ik me altijd een vrouw, maar deze keer was het een man die met zijn dental-glimlach op mij afgestapt kwam. Hij wees op mijn ketting met een fototoestelletje eraan ,,doet hij het nog?" vroeg hij. Ik keek hem aan, me afvragend of hij dit echt meende. Hallo, ook al zijn de meeste van zijn klantjes dertien, dat betekent niet dat hij ook met mij om mag gaan alsof ik die leeftijd heb. Toen besloot hij me toch maar als achttienjarige te behandelen, dat was erg fijn. Nadat hij vijf minuten lang had verkondigt dat ik een mooi gebit had mocht ik weer naar buiten, de mist in. De nachtmerrie weer doorstaan, best heldhaftig eigenlijk. Dat gaf me best een goed gevoel, zo deprimerend was 18 januari nog niet eens.
Het weer voldeed in ieder geval met enthousiasme aan deze voorspelling, het deed zijn best om de dag zo grijs en zo grauw mogelijk te maken. Nou en dat is gelukt. Vanochtend lag er een dikke mistdeken over ons koude kikkerlandje. Je zou denken dat die wel weg zou trekken, maar dit gebeurde dus lekker niet.
De diehard optimisten die zich toch moedig naar buiten waagden op deze donkere dag werden de hele dag aangevallen door vochtdruppeltjes die niet naar beneden vielen, maar in de mistdeken leken te zweven. Inderdaad niet iets om vrolijk van te worden.
Ook voor mij was 18 januari 2010 nu al de meest depressieve dag van het hele jaar. Ik moest voor controle na twee jaar weer terug naar degene die mijn pubertijd tot een ware beproeving heeft gemaakt; de orthodontist.
Weer terug naar de praktijk; de hel van ijzer aan je tanden, in gips bijten, rare slangen in je mond, je lippen uitrekken, minutenlang met je mond wijd open gespert liggen tot je er kramp in je kaken van kreeg terwijl je constant in het gezicht van een Aziaat met mondkapje staarde, weer terug naar de plek die al deze herinneringen oproept. Hierdoor moest ik die lijdensweg als het ware nog een keer doormaken.
Met frisse tegenzin zat ik weer in die vertrouwde wachtkamer. De Tina was niet meer aan mij besteed, dus ergerde ik me er maar gewoon aan dat ik zo lang moest wachten. Toen riep een geitewollensokkenfiguur in onschuldig ogend wit-roze mijn naam. ,,Je mag eerst even een foto maken" zei ze met een onheilspellende glimlach.
Nietsvermoedend stapte ik een klein kamertje in waar een monsterlijk apparaat me op stond te wachten. Ik werd gedwongen mijn sieraden af te doen. Wilde ze die soms stelen?
In een aparte houding moest ik aan het apparaat gaan hangen, terwijl een klem mijn hoofd vastpakte. uhoh, ze hadden me. Er was geen weg terug meer. Het geitewollensokkenfiguur liet me alleen. Toen ze de deur sloot begon het apparaat te piepen en te kraken. Help, wat was dit voor vreemd martelapparaat?
Twee armen begonnen om mij heen te draaien. Steeds sneller. Ik werd bijna bang dat ik op zou stijgen toen de in het roze-wit geklede assistent de deur weer open deed. ,,Zo, alweer klaar" klonk ze opgewekt.
Nog nadenkend over of dit misschien een psychische marteling was geweest werd ik op een stoel geplaatst die ze gestolen hadden uit een tandartspraktijk. Uit mijn boze dromen herinnerde ik me altijd een vrouw, maar deze keer was het een man die met zijn dental-glimlach op mij afgestapt kwam. Hij wees op mijn ketting met een fototoestelletje eraan ,,doet hij het nog?" vroeg hij. Ik keek hem aan, me afvragend of hij dit echt meende. Hallo, ook al zijn de meeste van zijn klantjes dertien, dat betekent niet dat hij ook met mij om mag gaan alsof ik die leeftijd heb. Toen besloot hij me toch maar als achttienjarige te behandelen, dat was erg fijn. Nadat hij vijf minuten lang had verkondigt dat ik een mooi gebit had mocht ik weer naar buiten, de mist in. De nachtmerrie weer doorstaan, best heldhaftig eigenlijk. Dat gaf me best een goed gevoel, zo deprimerend was 18 januari nog niet eens.
dinsdag 22 december 2009
De witte chaos
,,Ik wilde eigenlijk boodschappen gaan doen, maar ik weet niet of dat nog gaat lukken.” Hoorde ik een vrouw van een jaartje of veertig vanuit de voordeur naar de buurvrouw schreeuwen. Ze was niet oud, had geen rollator en de Albert Heijn lag nog geen vijfhonderd meter verderop. Maar de stoep was besneeuwd en dus wist ze niet of ze wel boodschappen kon gaan doen.
Wel grappig, de Hollandse daken worden sinds tijden weer eens bedekt met dertig centimeter sneeuw en Nederland verandert in één grote chaos. Treinen, bussen en metro’s rijden niet meer en snelwegen zijn alles behalve snel, oftewel ze zijn veranderd in één grote file. De ochtendspits sluit naadloos aan op de avondspits. Een klein laagje witte substantie en niemand die z’n werk nog weet te bereiken. Iedereen gaat lekker op de bank zitten met het machteloze gevoel dat naar buiten gaan toch geen zin heeft. We kunnen toch nergens heen. Gewoon zitten en wachten tot het weer over is, tot we weer normaal ons leven kunnen leiden.
Een klein laagje sneeuw en Nederland is ontregelt. We kunnen ons niet eens aanpassen aan dertig centimeter sneeuw, dat wordt nog wat met die klimaatveranderingen. Ik denk dat de komende generaties alleen nog maar op de bank zitten.
Wel grappig, de Hollandse daken worden sinds tijden weer eens bedekt met dertig centimeter sneeuw en Nederland verandert in één grote chaos. Treinen, bussen en metro’s rijden niet meer en snelwegen zijn alles behalve snel, oftewel ze zijn veranderd in één grote file. De ochtendspits sluit naadloos aan op de avondspits. Een klein laagje witte substantie en niemand die z’n werk nog weet te bereiken. Iedereen gaat lekker op de bank zitten met het machteloze gevoel dat naar buiten gaan toch geen zin heeft. We kunnen toch nergens heen. Gewoon zitten en wachten tot het weer over is, tot we weer normaal ons leven kunnen leiden.
Een klein laagje sneeuw en Nederland is ontregelt. We kunnen ons niet eens aanpassen aan dertig centimeter sneeuw, dat wordt nog wat met die klimaatveranderingen. Ik denk dat de komende generaties alleen nog maar op de bank zitten.
vrijdag 18 december 2009
's Winters wakker worden
Mijn oogleden ontsluiten zich bijna, ik voel een warme gloed over mijn nog slaperige gezicht. Het is toch hartje winter? Dringt langzaam maar zeker door in mijn opstartende brein. Gisteren kwamen er nog bakken sneeuw uit de hemel vallen. Ik voelde me net een sneeuwpop toen ik thuiskwam, wat had ik een zelfmedelijden.
Uit nieuwsgierigheid vind ik de kracht om m’n ogen te openen waarna ik ze meteen weer dichtknijp. Fel! Door m’n wimpers gluur ik naar de fluorescerend witte sneeuw, geactiveerd door de zon. Vanuit mijn eigen stulpje kan ik de huizen zien tot aan Wageningen. Het lijken net snoephuisjes, allemaal met een dun wit laagje glazuur er overheen. Op haar beurt lijkt het alsof de hemel een toverbal heeft ingeslikt, waardoor een felblauwe lucht de witte huisjes overkoepeld.
Al ben ik een zomermens. En beleef ik ‘s winters altijd een hele lichte vorm van winterdip, stiekem vond ik het heerlijk om wakker te worden met dit uitzicht. Kijken of ik me dit ook nog herinner als ik naar buiten moet.
Uit nieuwsgierigheid vind ik de kracht om m’n ogen te openen waarna ik ze meteen weer dichtknijp. Fel! Door m’n wimpers gluur ik naar de fluorescerend witte sneeuw, geactiveerd door de zon. Vanuit mijn eigen stulpje kan ik de huizen zien tot aan Wageningen. Het lijken net snoephuisjes, allemaal met een dun wit laagje glazuur er overheen. Op haar beurt lijkt het alsof de hemel een toverbal heeft ingeslikt, waardoor een felblauwe lucht de witte huisjes overkoepeld.
Al ben ik een zomermens. En beleef ik ‘s winters altijd een hele lichte vorm van winterdip, stiekem vond ik het heerlijk om wakker te worden met dit uitzicht. Kijken of ik me dit ook nog herinner als ik naar buiten moet.
zondag 6 december 2009
bruin....
Één hele muur in mijn toekomstige betonnen paleisje is gewoon poepbruin!
Niet licht- of donkerbruin, maar diep, smurrieachtig poepbruin. Ik vraag me echt af wat de vorige bewoner bezield heeft. Of die één of andere vreemde vorm van depressie had waardoor paint it black, paint it brown werd. Of dat hij gewoon geen smaak had, geen kleurgevoel. Of wel echt de meest uitzonderlijke optie; hij vond het mooi.
Nou, ik in ieder geval niet! Dus die muur wordt heel snel rood! (want mooi rood is niet lelijk)
Niet licht- of donkerbruin, maar diep, smurrieachtig poepbruin. Ik vraag me echt af wat de vorige bewoner bezield heeft. Of die één of andere vreemde vorm van depressie had waardoor paint it black, paint it brown werd. Of dat hij gewoon geen smaak had, geen kleurgevoel. Of wel echt de meest uitzonderlijke optie; hij vond het mooi.
Nou, ik in ieder geval niet! Dus die muur wordt heel snel rood! (want mooi rood is niet lelijk)
maandag 16 november 2009
Laffie ?!
Een paar jaar geleden kreeg m'n oudste broer iets met de vrouw die nu zíjn vrouw is. Toen zij voor het eerst bij ons kwam eten (en m'n moeder het nieuwste servies had klaargezet) wilden ze ons al graag laten weten dat dit serieus was. Elke zin sloten ze af met "he, lieverd/liefste/schat?"
Dikke prima, niks mis mee. Maar als je dat elke zin gebruikt krijg je op een gegeven moment behoefte aan variatie. Zo waren ze bij het volgende bezoek al overgeschakeld naar het Engels; "he, love/darling" et cetera.
Maar ook dit bleek op een gegeven moment te gaan vervelen. Wanhopig zoekend in de uitgeputte bronnen van inspiratie hoorde ik mijn broer op een gegeven moment "Lafste" tegen z'n geliefde zeggen. Hallo ?! Is dat nog een compliment?
Maar mijn oren begonnen pas echt te klapperen wanneer ik ze "he, Laffie?" tegen elkaar hoorde te zeggen. Laffie! dat klinkt niet als een koosnaampje, dat klinkt als een konijn met flaporen!
Dikke prima, niks mis mee. Maar als je dat elke zin gebruikt krijg je op een gegeven moment behoefte aan variatie. Zo waren ze bij het volgende bezoek al overgeschakeld naar het Engels; "he, love/darling" et cetera.
Maar ook dit bleek op een gegeven moment te gaan vervelen. Wanhopig zoekend in de uitgeputte bronnen van inspiratie hoorde ik mijn broer op een gegeven moment "Lafste" tegen z'n geliefde zeggen. Hallo ?! Is dat nog een compliment?
Maar mijn oren begonnen pas echt te klapperen wanneer ik ze "he, Laffie?" tegen elkaar hoorde te zeggen. Laffie! dat klinkt niet als een koosnaampje, dat klinkt als een konijn met flaporen!
zondag 25 oktober 2009
Like a pig in a cage, on antibiotics
Onverwacht komt de krakerige robotstem via de naald van mijn pick-up mijn kamer binnen. Soms bijna overstemd door achtergrondgeluid, soms te duidelijk hoorbaar. Mijn nekharen springen overeind. Creepy, dit nummer van Radiohead. De vorm maakt Fitter, Happier mysterieus. Waarom op deze manier?
Om antwoord op deze vraag te krijgen maar even de lyrics bekijken. Wanneer je de tekst voor je neus krijgt vormt deze zich als een boodschappenlijstje in je hoofd, waarbij je aanvinkt wat je al in huis hebt. Alleen is het deze keer niet zo dat hoe meer er aangevinkt is, hoe beter het is. Hoe meer er aangevinkt is, hoe meer je je herkent in de verstikkende burgerlijkheid die Radiohead schetst. De angst voor de burgerlijkheid, wie kent het niet? Allemaal proberen we anders te zijn, alternatief. Maar eigenlijk is er niemand die het écht lukt om te ontsnappen aan zijn burgerlijke aard. En dat is waar Radiohead het over heeft. Stiekem is dat wel een beetje eng, want je herkent jezelf in de angst die de robotstem scandeert, maar je herkent jezelf voor je gevoel ook iets te vaak in de opsomming.
A cat, tied to a stick en a pig in a cage on antibiotics Dit zijn de vergelijkingen die Radiohead maakt. En ik denk dat ze met deze aanstotelijke metaforen wel de spijker op de kop slaan. Hoe hard we ook proberen om vooral níet burgerlijk te zijn, stiekem ontkomen we er allemaal niet aan. Kunnen we ons niet helemaal losrukken van alles wat behoudend, bekrompen,benepen, degelijk, eenvoudig, onopvallend en stijf is. Powerless, niet in staat om er écht iets tegen te doen, mensen die 100% onburgerlijk zijn bestaan niet. Velen van ons vinden het stiekem ook helemaal niet zo erg om een beetje burgerlijk te zijn. Het is wel lekker veilig zo he, met een kopje koffie, een scheutje melk, een half suikerklontje en een biscuitje naar het achtuurjournaal kijken. Robotized by society.
by xxfernixx
Lyrics:
Fitter,
happier,
more productive,
comfortable,
not drinking too much,
regular exercise at the gym
(3 days a week),
getting on better with your associate employee contemporaries ,
at ease,
eating well
(no more microwave dinners and saturated fats),
a patient better driver,
a safer car
(baby smiling in back seat),
sleeping well
(no bad dreams),
no paranoia,
careful to all animals
(never washing spiders down the plughole),
keep in contact with old friends
(enjoy a drink now and then),
will frequently check credit at (moral) bank
(hole in the wall),
favors for favors,
fond but not in love,
charity standing orders,
on Sundays ring road supermarket
(no killing moths or putting boiling water on the ants),
car wash
(also on Sundays),
no longer afraid of the dark or midday shadows
nothing so ridiculously teenage and desperate,
nothing so childish
at a better pace,
slower and more calculated,
no chance of escape,
ow self-employed,
concerned
(but powerless)
an empowered and informed member of society
(pragmatism not idealism),
will not cry in public,
less chance of illness,
tires that grip in the wet
(shot of baby strapped in back seat),
a good memory,
still cries at a good film,
still kisses with saliva,
no longer empty and frantic
like a cat
tied to a stick,
that's driven into
frozen winter shit
(the ability to laugh at weakness),
calm,
fitter,
healthier
and more productive
a pig
in a cage
on antibiotics.
Om antwoord op deze vraag te krijgen maar even de lyrics bekijken. Wanneer je de tekst voor je neus krijgt vormt deze zich als een boodschappenlijstje in je hoofd, waarbij je aanvinkt wat je al in huis hebt. Alleen is het deze keer niet zo dat hoe meer er aangevinkt is, hoe beter het is. Hoe meer er aangevinkt is, hoe meer je je herkent in de verstikkende burgerlijkheid die Radiohead schetst. De angst voor de burgerlijkheid, wie kent het niet? Allemaal proberen we anders te zijn, alternatief. Maar eigenlijk is er niemand die het écht lukt om te ontsnappen aan zijn burgerlijke aard. En dat is waar Radiohead het over heeft. Stiekem is dat wel een beetje eng, want je herkent jezelf in de angst die de robotstem scandeert, maar je herkent jezelf voor je gevoel ook iets te vaak in de opsomming.
A cat, tied to a stick en a pig in a cage on antibiotics Dit zijn de vergelijkingen die Radiohead maakt. En ik denk dat ze met deze aanstotelijke metaforen wel de spijker op de kop slaan. Hoe hard we ook proberen om vooral níet burgerlijk te zijn, stiekem ontkomen we er allemaal niet aan. Kunnen we ons niet helemaal losrukken van alles wat behoudend, bekrompen,benepen, degelijk, eenvoudig, onopvallend en stijf is. Powerless, niet in staat om er écht iets tegen te doen, mensen die 100% onburgerlijk zijn bestaan niet. Velen van ons vinden het stiekem ook helemaal niet zo erg om een beetje burgerlijk te zijn. Het is wel lekker veilig zo he, met een kopje koffie, een scheutje melk, een half suikerklontje en een biscuitje naar het achtuurjournaal kijken. Robotized by society.
by xxfernixx
Lyrics:
Fitter,
happier,
more productive,
comfortable,
not drinking too much,
regular exercise at the gym
(3 days a week),
getting on better with your associate employee contemporaries ,
at ease,
eating well
(no more microwave dinners and saturated fats),
a patient better driver,
a safer car
(baby smiling in back seat),
sleeping well
(no bad dreams),
no paranoia,
careful to all animals
(never washing spiders down the plughole),
keep in contact with old friends
(enjoy a drink now and then),
will frequently check credit at (moral) bank
(hole in the wall),
favors for favors,
fond but not in love,
charity standing orders,
on Sundays ring road supermarket
(no killing moths or putting boiling water on the ants),
car wash
(also on Sundays),
no longer afraid of the dark or midday shadows
nothing so ridiculously teenage and desperate,
nothing so childish
at a better pace,
slower and more calculated,
no chance of escape,
ow self-employed,
concerned
(but powerless)
an empowered and informed member of society
(pragmatism not idealism),
will not cry in public,
less chance of illness,
tires that grip in the wet
(shot of baby strapped in back seat),
a good memory,
still cries at a good film,
still kisses with saliva,
no longer empty and frantic
like a cat
tied to a stick,
that's driven into
frozen winter shit
(the ability to laugh at weakness),
calm,
fitter,
healthier
and more productive
a pig
in a cage
on antibiotics.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
