Ondeugd

Ik ben fan van ze hoor, van mijn nichtjes. De kinderen die mijn moeder wel mag verwennen omdat oma’s dat nu eenmaal mogen. De zusjes die ik nooit heb gehad, die ik stiekem een beetje mag pesten. Die op hun beurt stiekem mijn make-up gebruiken en m’n hakschoenen aantrekken. Dit weekend kwamen ze gezellig met z’n drieën logeren. Toen viel me weer op wat voor karaktertje Lydia, de jongste ook al weer heeft. Deze was al aanwezig toen ze in de wieg lag. Ze had een blik in haar ogen die meldde: ,,Als je ook maar iets doet wat ik niet leuk vind, ga ik heeel hard huilen.” Dit is dan ook de reden dat ik haar als baby heel weinig heb aangeraakt. Inmiddels is ze vier jaar en weet ze de wereld om haar heen perfect te delegeren. Op dit moment komt ze binnen en roept ze: ,,jij weet niks, ik weet alles.” Hoe typisch. Op deze manier heeft ze ook een keer tegen een jongetje van dezelfde leeftijd gezegd dat hij die speen uit z’n mond moest doen zodat ze een normaal gesprek konden voeren. Wanneer ze aangesproken wordt op haar gedrag weet ze de vermanende vinger maar al te goed af te wijzen door de aandacht af te leiden. Een leuk dansje of een grappig liedje doet het altijd goed. De volwassene heeft dit natuurlijk wel door, maar dan is het zo schattig of lachwekkend dat die alweer vergeten was waar het nu eigelijk om ging. Op een schattige maar doelgerichte manier weet deze ondeugende vierjarige de dingen maar al te vaak in haar voordeel werken. Wat een talent. Ze wordt later vast de eerste vrouwelijke presidente, of ruimtevaarster.

Maarja, zo is ze gewoon enorm schattig: