zondag 2 augustus 2009

Over maisvelden, pittoreske dorpjes en slechte humor

Donderdag vroeg, 11h40, vertrek vanuit Ede. Toevallig hebben we een hele goede zomerdag uitgezocht om ons kunnen te bewijzen. Het waait namelijk uitzonderlijk hard voor zomerse begrippen. Trappend tegen windkracht 6/7 begeven wij ons door de weilanden tussen Wageningen en Rhenen. Mijn fiets begint een hoog piepend geluid te produceren, opgewonden kakelen wij over het geluid heen. Op een gegeven moment beginnen ook mijn trappers te protesteren, totdat hun weerstand te groot wordt. 12h40, mijn fiets trapt niet meer. De fietsenmaker in Achterberg is snel gevonden maar die blijkt op vakantie. Beetje achterlijk. Dan zit er niets anders op dan mijn vader te bellen.

Beetje jammer vind ik het wel, heel stoer zonder paps en mams op vakantie gaan, maar dan toch na een uur al je pappie op moeten bellen ofdat hij asjeblieft even een andere fiets wil komen brengen. Toch zorgt hij ervoor dat mijn bagage een uurtje later op mijn moeders fiets zit en wij onze weg naar het land van Maas en Waal kunnen vervolgen.
Om even een vooroordeel uit de weg te ruimen, het kaartlezen gaat bijzonder goed. Soms stoppen we wel om de tien minuten om op de kaart kijken, maar we rijden dan ook nauwelijks verkeerd. We hebben hem niet één keer op zijn kop gehouden, toch best goed voor twee vrouwen.

Zo trotseren we dwars door wind en regen drie rivieren. Hollandser kan bijna niet. Op een lange dijk langs de Waal vangen we kilometers lang alle wind tot we écht niet meer vooruit komen. We zijn in ieder geval uitgewaaid.
Pas vijf kilometer boven 's Hertogenbosch wordt het moeilijk. Daar houd onze kaart namelijk op. in Den Bosch komen we wel, maar de weg vinden in de Brabantse hoofdstad blijkt een behoorlijke opgave. Vermoeid en hongerig staken we onze zoektocht naar het centrum. We parkeren onze fietsen voor een snackbar omdat onze eisen aan wat we gaan eten hoe langer hoe meer verminderd zijn. Gesterkt door de vette hap gaan we verder om ons goedkope hotelletje in Vught (zucht) te vinden. Eenmaal in Vught ontdekken we waarom dit hotelletje zo goedkoop was, het is namelijk onvindbaar. De Kruishoeve is op geen enkele kaart te vinden. Na door drie Vughtenaren drie verschillende kanten op gestuurd te zijn, bellen we een tikkeltje wanhopig aan bij een kast van een huis. Mevrouw weet ons precies de weg te wijzen, ze gaat daar namelijk altijd naartoe om een kop koffie te 'nuttigen.' En jahoor, vijf uur later dan gepland bereiken wij ons stulpje.

Vrijdags staan we écht vroeg op om nu wel iets van 's Hertogenbosch te zien. Eerst nog even Mariska's zadel omlaag zetten. Wat een service in dit hotel, we vragen om een gereedschapskist en krijgen een hele gereedschapsbus voorgereden. Dat allemaal om één inbussleuteltje. Een uurtje later genieten we van een echte Bossche bol, proeven we toch nog iets van de sfeer in Den Bosch.

Via pittoreske dorpjes als Dreumes, Haren, Ingewanden en Pottum doorkruisen wij Brabant. Wat gaat dit opeens makkelijk, we hoeven niet meer te schreeuwen om over de ruisende wind heen te komen. Aangekomen in Nijmegen worden we meteen een beetje verliefd op de stad. De gezelligheid, het lekkere en goedkope eten en de serveerders charmeren ons vast en zeker.
Even over de Waal vinden we onze camping. Ons miniscule tentje hebben we binnen drie seconden opgezet. Nadat we een semi-verlegen Franse motormuis op aardige manier duidelijk gemaakt hebben dat we meer dan hoi-zeg-contact niet zien zitten gaan we terug naar Nijmegen om daar de stad eens even onveilig te maken. Dat is ook wel nodig, want de meeste Nijmegenaren besteden hun zonnige zomeravond het liefst op het terras of in het publiek van een kale artiest die in zijn eentje doet alsof hij een hele band is. Moe als we zijn hebben wij wel iets heftigers nodig. Dan zorgen we zelf maar voor een behoorlijk feestje.

Een duik in de Waal laat ons de volgende dag weer enigszins fris beginnen. Nog even terug in Nijmegen ontdekken we dat de studentenstad écht alleen maar leuke serveerders, broodjongens en chocoladewinkeltjes heeft.
We bewijzen in de voorgaande twee dagen een behoorlijke conditie opgedaan te hebben door in twee uurtjes van Nijmegen naar Wageningen te fietsen. Nadat de pond ons weer op vertrouwde grond gezet heeft, duiken we nog even de Rijn in, gewoon omdat het kan. Een uurtje later komen we moe maar voldaan in het oude vertrouwde Ede aan. Na tweehonderd kilometer maisvelden, oerhollandse dorpjes en flauwe grappen hebben we genoeg meegemaakt. Volgende keer weer.
alvast wat foto's om jullie een idee te geven:


helemaal gelukkig voor ons tentje :)

Wat een sfeer, daar in Nijmegen

toch best vermoeiend Mariska ?!

Meer foto's en filmpjes are up-coming! eerst maar eens verder vakantie vieren in Zeeland. Tot over een weekje!

1 opmerking:

  1. Jouw vakantiegevoel heb je goed weten over te brengen! Ik zie het zo voor me: jij kaarten lezen, tenten opzetten en wat een primitieve vakantie nog meer met zich meebrengt ;-)

    Fijne vakantie verder in Zeeland.

    BeantwoordenVerwijderen