Mijn oogleden ontsluiten zich bijna, ik voel een warme gloed over mijn nog slaperige gezicht. Het is toch hartje winter? Dringt langzaam maar zeker door in mijn opstartende brein. Gisteren kwamen er nog bakken sneeuw uit de hemel vallen. Ik voelde me net een sneeuwpop toen ik thuiskwam, wat had ik een zelfmedelijden.
Uit nieuwsgierigheid vind ik de kracht om m’n ogen te openen waarna ik ze meteen weer dichtknijp. Fel! Door m’n wimpers gluur ik naar de fluorescerend witte sneeuw, geactiveerd door de zon. Vanuit mijn eigen stulpje kan ik de huizen zien tot aan Wageningen. Het lijken net snoephuisjes, allemaal met een dun wit laagje glazuur er overheen. Op haar beurt lijkt het alsof de hemel een toverbal heeft ingeslikt, waardoor een felblauwe lucht de witte huisjes overkoepeld.
Al ben ik een zomermens. En beleef ik ‘s winters altijd een hele lichte vorm van winterdip, stiekem vond ik het heerlijk om wakker te worden met dit uitzicht. Kijken of ik me dit ook nog herinner als ik naar buiten moet.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten